Stimpilgjald - hlutaskipting félags

E.g., 2018-06-19
E.g., 2018-06-19
  • Breytingar á ýmsum skattalögum

    Gildistaka breytinga

     

    Breytingalögin öðlast gildi við birtingu. Þrátt fyrir það koma breytingar á tekjuskattslögum ekki til framkvæmda fyrr en 1. janúar 2019 og breyting á virðisaukaskattslögum ekki til framkvæmda fyrr en 1. júlí 2019.

     

    Breytingar á lögum nr. 90/2003, um tekjuskatt

     

    Í 55. gr. tekjuskattslaga er kveðið á um að ríkisskattstjóri geti, að vissum skilyrðum uppfylltum, heimilað að skattlögð séu saman tvö eða fleiri hlutafélög sem hér á landi bera ótakmarkaða skattskyldu. Ákvæðum greinarinnar var breytt á þann veg að hér lendum föstum starfsstöðvum félaga heimilisfastra í aðildarríkjum EES og EFTA eða í Færeyjum verður heimil samsköttun með innlendum samstæðufélögum að uppfylltum sömu skilyrðum og gilda um innlend félög, þ.e. um 90% eignarhald á föstu starfsstöðinni innan samstæðunnar allt viðkomandi sameiginlegt reikningsár, nema þegar um nýstofnaða starfsstöð er að ræða eða lokun starfsstöðvar.

     

    Kveðið er á um viðamikla takmörkun á nýtingu taps fastrar starfsstöðvar við samsköttun. Tap starfsstöðvar er því aðeins frádráttarbært hjá íslensku félagi að ekki sé unnt að jafna tapið hjá erlendu félagi starfsstöðvarinnar.

     

    Meginregla í ríkjum EES er að tap er yfirfæranlegt milli ára líkt og hér á landi. Við álagningu gjalda er því ekki útséð um hvort tap föstu starfsstöðvarinnar kunni að nýtast síðar við skattlagningu í heimaríki hins erlenda félags. Við þær aðstæður girðir takmörkunin fyrir jöfnun tapsins við hagnað samskattaðra íslenskra félaga og því er varla hægt að tala um þátttöku starfsstöðvarinnar í samsköttun.

     

    Breytingar á lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda

     

    Í 3. mgr. 7. gr. laga um staðgreiðslu opinberra gjalda er kveðið á um að vinnuveitandi starfsmanna, sem ráðnir eru til starfa á grundvelli samnings um útleigu á vinnuafli, teljist vera launagreiðandi þeirra hafi „starfsmannaleigan“ ekki skattalega heimilisfesti hér á landi.

     

    Í 4. mgr. sömu lagagreinar er kveðið á um að „notendafyrirtæki“ leigðs vinnuafls beri ábyrgð launagreiðanda ef „starfsmannaleiga“, með staðfestu innan EES, hefur ekki réttilega staðið skil á staðgreiðslu.

     

    Ákvæði þessi hafa verið túlkuð þannig að umrædd ábyrgð vinnuveitanda eða notanda vinnuafls eigi aðeins við um leigt vinnuafl á grundvelli samnings við starfsmannaleigur, í skilningi laga nr. 139/2005, um starfsmannaleigur. Breytingin nú felst í því að „aðrir aðilar sem leigja út vinnuafl“ eru lagðir að jöfnu við starfsmannaleigur í ákvæðunum. Ábyrgð vinnuveitanda og notanda vinnuafls á skilum skatts í staðgreiðslu er því jafn rík hvort heldur þeir leigja til sín vinnuafl frá starfsmannaleigu eða öðrum.

     

    Breytingar á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt

     

    Með breytingalögunum var nýtt ákvæði tekið upp í virðisaukaskattslög, ákvæði 5. gr. B, þess efnis að erlend atvinnufyrirtæki með heimilisfesti eða fasta starfsstöð erlendis, sem selja hingað til lands ákveðna tegund þjónustu eða vara til annarra en atvinnufyrirtækja, geti valið á milli almennrar skráninga á virðisaukaskattsskrá, skv. 5. gr., og einfaldrar skráningar í rafrænt skráningarkerfi. Heimild þessi tekur til skráningar vegna sölu á eftirtalinni þjónustu og vörum:

     

    • Þjónustu sem veitt er rafrænt.
    • Fjarskiptaþjónustu.
    • Útvarps- og sjónvarpsþjónustu. 
    • Ferðaþjónustu.
    • Blaða og tímarita á pappírsformi seldra í áskrift.

     

    Erlendu atvinnufyrirtæki, sem skráir sig einfaldri skráningu, er ekki heimilt að draga innskatt frá útskatti sem því bera að innheimta og standa skil á í ríkissjóð.

     

    Jafnframt var lögfest heimild til handa ráðherra að setja nánari ákvæði um framkvæmd hinnar nýju lagagreinar, þ.m.t. um skilgreiningu á hugtökum, um uppgjör, tilhögun bókhalds, tekjuskráningu, form og efni sölureikninga, gengisviðmið, gjalddaga o.fl.

     

    Breytingar á tollalögum nr. 88/2005

     

    Í 6. tölul. 1. mgr. 7. gr. tollalaga er kveðið á um útreikning aðflutningsgjalda miðað við leiguverð en ekki tollverð, af m.a. hópbifreiðum sem fluttar eru til landsins til tímabundinna nota. Sá útreikningur tekur m.a. til hópbifreiða, sem koma til landsins með ferðamannahóp, en fara ekki úr landi með þeim sama hópi. Sú breyting var gerð að ef leiguverð liggur ekki fyrir skal það áætlað fyrir hvern byrjaðan mánuð sem 1/60 af meðaltollverði innfluttra hópbifreiða í sama tollskrárnúmeri á síðustu þremur árum. Meðaltollverð skal birt með auglýsingu í A-deild Stjórnartíðinda ár hvert.

     

    Aðflutningsgjöld af hópbifreiðum skulu innheimt við komu bifreiðar til landsins miðað við áætlaðan notkunartíma hennar hér á landi. Fari notkunartími fram úr þeirri áætlun skulu aðflutningsgjöld sem á vantar innheimt við brottför. Til tryggingar slíkri innheimtu er heimilt að fjarlægja skráningarmerki af hópbifreið og verða skráningarmerkin ekki afhent aftur fyrr en aðflutningsgjöld hafa verið greidd.

  • Breytingar á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt

    Gildistaka breytinga

     

    Breytingar sem hér á eftir er fjallað um í köflunum „Skatthlutföll“ og „Innskattur af farþegaflutningum með fólksbifreiðum“ taka gildi 1. júlí 2018, en aðrar breytingar taki gildi 1. janúar 2019.

     

    Þjónustusala úr landi

    Breytingar voru gerðar á 12. gr. vsk-laga, bæði að því er efnisreglur og efnisskipan varðar.

     

    Sú breyting var gerð á 1. töluliður 12. gr. að þar er aðeins kveðið á um undanþágu frá innheimtu vsk við vörusölu úr landi, en undanþágum frá innheimtu vsk við þjónustusölu til erlendra aðila er alfarið skipað í 10. tölulið greinarinnar.

     

    Vinna eða þjónusta sem varðar lausafjármuni eða fasteignir hér á landi telst ávallt vera veitt hér á landi, óháð því hvort erlendur kaupandi stundar starfsemi sem í eðli sínu er vsk-skyld eða ekki.

     

    Ekki var gerð breyting á þeirri reglu að ávallt telst veitt hér á landi þjónusta í tengslum við undanþegna menningar- lista-, íþrótta- og kennslustarfsemi og hliðstæða starfsemi, sem hér fer fram.

     

    Ekki var gerð efnisbreyting á þeirri reglu að þjónusta ferðaskrifstofa og ferðaskipuleggjenda telst veitt utan Íslands að því leyti sem hún varðar fólksflutninga milli landa og vöru eða þjónustu sem ferðamaður nýtir utan Íslands.

     

    Að því er varðar sölu til erlendra aðila, á annars konar þjónustu en að framan getur, er nú gerður greinarmunur á sölu til atvinnufyrirtækja og sölu til annarra.

     

    Kaupandi er atvinnufyrirtæki

     

    Eftir breytingu hljóðar 1. mgr. 10. töluliðar 12. gr. svo: „Þjónusta telst veitt erlendis þegar hún er seld frá Íslandi til atvinnufyrirtækis sem hvorki hefur heimilisfesti hér á landi né stundar hér atvinnustarfsemi frá fastri starfsstöð.“

     

    Orðin „frá“ og „til“ hafa hér grundvallarþýðingu og er ætlað að endurspegla fjarlægðarregluna (e. destination principle). Í athugasemdum frumvarps til breytingalaganna kemur fram að þjónusta telst ekki vera veitt erlendis ef sala hennar og raunveruleg nýting er á Íslandi, ákvæðinu sé eingöngu ætlað að ná til þjónustu sem veitt er yfir landamæri. Sem dæmi um þjónustu sem ekki er veitt yfir landamæri eru nefnd kaup erlends atvinnufyrirtækis á gistiþjónustu og þjónustu bílaleigu hér á landi. Einnig er tekið dæmi af rafrænni þjónustu, fjarskiptaþjónustu og útvarps- og sjónvarpsþjónustu sem veitt er og samtímis nýtt hér á landi af kaupanda. Inntakið í dæmunum er að þjónusta telst ekki veitt yfir landamæri ef nýting hennar er háð veru kaupandans á Íslandi þegar þjónustan er veitt.

     

    Ákvæðið um sölu til erlendra atvinnufyrirtækja nær til hvers konar þjónustu sem fellur undir skattskyldusvið vsk.

     

    Í athugasemdum frumvarps til breytingalaganna kemur fram að með atvinnufyrirtæki sé átt við fyrirtæki sem hefur með höndum „atvinnustarfsemi“ (e. economic activity) og það eins þótt starfsemin sé ekki í hagnaðarskyni. Jafnframt kemur fram að við mat á því hvar þjónusta við atvinnufyrirtæki telst veitt þá skuli gera greinarmun á því hvort kaupandinn er eitt fyrirtæki (e. Single location entity) eða hluti fyrirtækjasamsteypu (e. Multiple location entity). Ef kaupandi þjónustu er eitt fyrirtæki skal nýting þjónustunnar og þar með skattskyldan ávallt miðuð við heimilisfesti eða fasta starfsstöð kaupandans. Ef kaupandi þjónustunnar er aftur á móti hluti af fyrirtækjasamstæðu sem hefur starfsstöðvar í fleiri en einu ríki telst þjónustan vera veitt í því ríki „þar sem fyrirtæki eða föst starfsstöð móttekur undirliggjandi þjónustuþætti hverju sinni, (e. Direct delivery approach)“. Vísað er til leiðbeiningarreglna OECD í þessum efnum. 

     

    Kaupandi er annar en atvinnufyrirtæki

     

    Eftir breytingu hefst 2. mgr. 10. tölul. 12. gr. á orðunum: „Sala á þjónustu til annarra en atvinnufyrirtækja skv. 1. mgr. telst vera veitt erlendis þegar hún er seld frá Íslandi til aðila sem hafa ekki heimilisfesti, lögheimili, varanlega búsetu eða dveljast ekki að jafnaði hér á landi.“

     

    Í tilviki sölu til annarra en atvinnufyrirtækja er undanþágunni líkt og áður aðeins ætlað að taka til þjónustu tiltekinna tegunda sem tæmandi eru upp taldar:

     

    1. Þjónustu sem veitt er rafrænt, þ.e. þjónustu sem veitt er á netinu, sjálfvirkt með lágmarksinngripi þar sem notkun upplýsingatækni er nauðsynlegur þáttur í veitingu þjónustunnar.
    2. Fjarskiptaþjónustu, sem felur í sér þjónustu, miðlun, útsendingu eða viðtöku á boðum, orðum, myndum, hljóði eða öðrum upplýsingum í gegnum þráð, útvarp, ljósboð eða annars konar rafsegulkerfi; fjarskiptaþjónusta felur einnig í sér þjónustu frá þeim aðilum sem veita aðgang að framangreindri þjónustu auk aðgangs að rafrænum fjarskiptanetum og samtengingu þeirra.
    3. Útvarps- og sjónvarpsþjónustu, þ.e. þjónustu sem samanstendur af hljóði eða mynd og miðlað er til almennings um samskiptamiðla í rauntíma samkvæmt ákveðinni dagskrá á ritstjórnarlegri ábyrgð viðkomandi fjölmiðils.
    4. Framsals á höfundarrétti, rétti til einkaleyfis, vörumerkis og hönnunar, svo og framsals annarra sambærilegra réttinda.
    5. Auglýsingaþjónustu.
    6. Ráðgjafarþjónustu, verkfræðiþjónustu, lögfræðiþjónustu, þjónustu endurskoðenda og annarrar sambærilegrar sérfræðiþjónustu, sem og gagnavinnslu og upplýsingamiðlunar.
    7. Þjónustu banka, fjármálafyrirtækja og tryggingafélaga, annarrar en þeirrar sem undanþegin er vsk skv. 9. og 10. tölul. 3. mgr. 2. gr.
    8. Atvinnumiðlunar.
    9. Leigu lausafjármuna, annarra en flutningatækja.
    10. Kvaða og skyldna varðandi atvinnu- eða framleiðslustarfsemi eða hagnýtingu réttinda sem kveðið er á um í framangreindum stafliðum.

     

    Í 3. mgr. 10. tölul. 12. gr. er nú kveðið á um að þrátt fyrir 2. mgr. teljist þjónusta seld öðrum en atvinnufyrirtækjum ávallt vera veitt hér á landi og þar með skattskyld hér þegar raunveruleg nýting hennar á sér stað á Íslandi.  

     

    Greiðsluskylda kaupanda á vsk (öfug greiðsluskylda)

     

    Gerðar voru breytingar á 35. gr. vsk-laga.

      

    Greiðsluskylda kaupanda á vsk tekur til þjónustu sem veitt er til starfsemi hans frá atvinnufyrirtæki heimilisföstu erlendis, útibúi erlendis eða fastri starfsstöð erlendis. Að nokkru leyti er afmörkun þessi skýrari og betur orðuð en sú sem fyrir var og tók til kaupa á þjónustu „erlendis frá“. Líkt og varðandi sölu úr landi hafa orðin „til“ og „frá“ hér grundvallar þýðingu og vísa til þess að sala sé yfir landamæri.

     

    Greiðsluskylda mun ekki falla á kaupanda ef erlendi seljandinn, eða umboðsmaður hans til vsk-skila, er skráður á vsk-skrá vegna starfseminnar hér á landi. Um er að ræða breytingu frá fyrri reglu.  Samkvæmt úrskurði yfirskattanefndar nr. 159/2015 hefur greiðsluskylda vsk af rafrænni þjónustu alfarið hvílt á erlendum seljanda en ekki á innlendum kaupanda, óháð því hvort seljandinn hefur sinnt skráningar- og greiðsluskyldu sinni eða ekki. Eftir breytingu fellur greiðsluskylda á kaupanda ef seljandinn, eða umboðsmaður hans, hefur ekki sinnt skyldu sinni til skráningar á vsk-skrá.

     

    Ekki voru gerðar efnisbreytingar á framkvæmd greiðslu og skýrsluskila kaupanda. Kaupanda ber ótilkvöddum að gera RSK grein fyrir kaupum á skýrsluformi sem RSK ákveður, miðað við almennt uppgjörstímabil vsk, og greiða vsk á gjalddaga tímabilsins.

     

    Eftir breytingar er kaupendum þjónustu skipt í þrjá flokka; fyrirtæki undanþegin vsk, vsk-skyld fyrirtæki og aðra. Skyldur kaupenda eru misríkar eftir því í hvern flokkinn þeir falla. 

     

    Kaupandi er fyrirtæki í undanþeginni starfsemi

     

    Greiðsluskylda hvílir á hverjum þeim sem stundar starfsemi undanþegna vsk skv. 3. mgr. 2. gr. vsk-laga.

     

    Greiðsluskyldan tekur til kaupa á hvers konar þjónustu að utan sem fellur undir skattskyldusvið vsk, en ekki aðeins til þjónustu sem talin er upp í 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. vsk-laga eins og verið hefur.

     

    Greiðsluskylda myndist ekki aðeins við kaup á þjónustu, heldur einnig þegar þjónusta er „veitt til“ starfsemi viðtakanda. Skilja má það orðalag svo að það taki bæði til þess þegar þjónusta er veitt án endurgjalds og þegar þjónusta er veitt í skiptum fyrir aðra þjónustu eða vöru. Við þær aðstæður er viðtakanda þjónustu að utan skylt að greiða í ríkissjóð vsk af gangverði þjónustunnar, sbr. ákvæði 2. mgr. 8. gr. vsk-laga um gangverð.

     

    Kaupandi er vsk-skylt fyrirtæki

     

    Greiðsluskylda hvílir á vsk-skyldum kaupanda „að því leyti“ sem honum er ekki heimilt að færa vsk af þjónustunni til innskatts. Af orðalaginu má ráða að greiðsluskylda vegna kaupa á þjónustu að utan nái aðeins til þess hluta vsk sem kaupandanum er ekki heimilt að færa til innskatts, þ.e. að greiðsluskyldan sé í öfugu hlutfalli við innskattsrétt í blandaðri starfsemi. Eldri regla var að við þessar aðstæður hvíldi full greiðsluskylda vsk á kaupanda, en hann gat jafnframt fengið hluta af greiddum vsk til baka úr ríkissjóði í formi innskatts, í réttu hlutfalli við innskattsrétt í blandaðri starfsemi.

     

    Greiðsluskylda vsk-skyldra fyrirtækja mun taka til kaupa á hvers konar þjónustu sem fellur undir skattskyldusvið vsk, en ekki aðeins til þjónustu sem talin er upp í 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. eins og verið hefur.

     

    Nýja reglan vekur spurningu um hvort og þá með hvaða hætti leiðrétta skuli greiddan vsk af keyptri erlendri þjónustu ef breyting verður á innskattshlutfalli í blandaðri starfsemi innan kaupárs. Við færslu innskatts vegna blandaðra nota keyptra aðfanga er á hverju uppgjörstímabili heimilt að nota hlutfallstölu næstliðins árs. Á fyrsta starfsári skal þó reikna hlutfallstölu til bráðabirgða fyrir hvert uppgjörstímabil. Þannig færður hlutfallslegur innskattur skal sæta leiðréttingu á síðasta uppgjörstímabili ársins miðað við hlutfallstölu alls ársins.

     

    Taka má dæmi af fyrirtæki sem í janúar 2019 kaupir til blandaðrar starfsemi sinnar erlenda þjónustu sem því bera að greiða af vsk. Innskattshlutfall næst liðins árs var 60%. Fyrirtækið skal því greiða vsk af 40% kaupverðs erlendu þjónustunnar. Að árinu 2019 liðnu kemur í ljós að innskattshlutfall þess árs nemur 50%. Spurning er þá hvort fyrirtækinu beri að greiða vsk af 10% kaupverðs erlendu þjónustunnar til viðbótar áður greiddum vsk af 40% kaupverðsins.

     

    Svar við þessari spurningu er ekki að finna í breytingalögunum eða í frumvarpi til þeirra. KPMG hefur bent fjármála- og efnahagsráðuneytinu á að hugsanlega mætti taka á þessu álitaefni með því að bæta málsgrein við 5. gr. innskattsreglugerðar nr. 192/1993, er gæti t.d. hljóðað:

    Hafi aðili, á grundvelli 2. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988, greitt virðisaukaskatt af erlendri þjónustu í öfugu hlutfalli við innskattshlutfall viðkomandi uppgjörstímabils, skal við almenn skil fyrir síðasta tímabil ársins fara fram afstemming greiddrar fjárhæðar og leiðrétting færð til hækkunar eða lækkunar á innskatti eftir atvikum.

     

    Annar kaupandi

     

    Undir þennan flokk kaupanda falla allir aðrir en fyrirtæki sem stunda starfsemi undanþegna virðisaukaskatti skv. 3. mgr. 2. gr. vsk-laga og fyrirtæki sem stunda virðisaukaskattsskylda starfsemi. Undir flokkinn geta t.d. fallið menn utan atvinnurekstrar, lögaðilar sem ekki stunda atvinnustarfsemi og eignarhaldsfélög um eignir sem falla utan vöruhugtaks virðisaukaskattslaga.

     

    Greiðsluskylda þessara aðila mun ekki ná til allrar erlendrar þjónustu, heldur aðeins til:

     

    • Framsals á höfundarrétti, rétti til einkaleyfis, vörumerkis og hönnunar, svo og framsals annarra sambærilegra réttinda.
    • Auglýsingaþjónustu.
    • Ráðgjafarþjónustu, verkfræðiþjónustu, lögfræðiþjónustu, þjónustu endurskoðenda og annarrar sambærilegrar sérfræðiþjónustu, sem og gagnavinnslu og upplýsingamiðlunar.
    • Þjónustu banka, fjármálafyrirtækja og tryggingafélaga, annarrar en þeirrar sem undanþegin er virðisaukaskatti skv. 9. og 10. tölul. 3. mgr. 2. gr.
    • Atvinnumiðlunar.
    • Leigu lausafjármuna, annarra en flutningatækja.
    • Kvaða og skyldna varðandi atvinnu- eða framleiðslustarfsemi eða hagnýtingar framangreindra réttinda.

     

    Greiðsluskylda þessara aðila er því aðeins til staðar að kaupverð umræddrar þjónustu nemi a.m.k. 10.000 kr. á viðkomandi tveggja mánaða uppgjörstímabili vsk.

     

    Skráningar- og skilaskylda erlends seljanda

     

    Gerðar voru tvenns konar breytingar á skyldu erlendra seljenda til skráningar á vsk-skrá og til innheimtu og skila á vsk.

     

    Annars vegar var gerð breyting á þeirri skráningar- og skilaskyldu sem kveðið er á um í 35. gr. Skyldan tók aðeins til rafrænt afhentrar þjónustu, en tekur eftir breytingu til fjarskiptaþjónustu og útvarps- og sjónvarpsþjónustu, auk rafrænt veittrar þjónustu.

     

    Skyldan hefur verið til staðar við sölu til annarra er þeirra sem skráðir eru á vsk-skrá. Eftir breytingu á  skyldan aðeins við um sölu til annarra en atvinnufyrirtækja. Breytingin felst í því að sala til atvinnufyrirtækja, sem ekki eru á vsk-skrá, fellir ekki skráningar- og skilaskyldu á seljanda.

     

    Gerð var sú orðalagsbreyting að umrædd skylda fellur á „atvinnufyrirtæki“ með heimilisfesti eða fasta starfsstöð erlendis í stað „aðila“.

     

    Hins vegar var við 34. gr. aukið tveimur málsgreinum um skráningar- og skilaskyldu vsk vegna áskriftarsölu til landsins á blöðum og tímaritum á pappírsformi. Í fyrri málsgreininni er kveðið á um að slík skylda fellur á erlend atvinnufyrirtæki, sem selja blöð og tímarit á pappírsformi til landsins í áskrift, ef umfang sölu er yfir því veltumarki sem kveðið er á um í 3. tölul. 4. gr., (nú 2 milljónir króna). Í síðari málsgreininni er kveðið á um greiðslu og skýrsluskil og er það ákvæði í samræmi við almennar reglur.

     

    Ekki voru með umræddum lögum gerðar breytingar á því með hvaða hætti erlendur seljandi skal skráður á vsk-skrá. Slík breyting var hins vegar gerð með öðrum lögum, sjá þingskjal 1252. Með þeim var lagður grundvöllur að upptöku rafræns skráningarkerfis fyrir erlend atvinnufyrirtæki sem selja hingað, öðrum en atvinnufyrirtækjum, þjónustu og vörur tiltekinnar tegundar. Nánari grein er gerð fyrir breytingu þessari í öðrum pistli hér á Skattatíðindum.

     

    Skatthlutföll

     

    Gerðar voru tvær breytingar á 2. mgr. 14. gr. vsk-laga.

     

    Annars vegar er sala, þ.m.t. í áskrift, á tímaritum, dagblöðum, landsmála- og héraðsfréttablöðum á rafrænu formi felld undir 11% vsk, eins og sala sömu miðla á prentuðu formi.

     

    Hins vegar er var gerð sú breyting á orðalagi að undir 11% vsk falla „áskriftargjöld útvarps- og sjónvarpsstöðva“ í stað orðalagsins „afnotagjöld útvarpsstöðva“. Ekki er um efnisbreytingu að ræða.

     

    Innskattur af farþegaflutningum með fólksbifreiðum

     

    Í 6. tölul. 3. mgr. 16. gr. vsk-laga er kveðið á um að óheimilt sé að telja til innskatts vsk af öflun, rekstri og leigu fólksbifreiða. Í 6. mgr. greinarinnar er kveðið á um undantekningu frá því banni. Vsk-skyldum aðilum, sem hafa með höndum sölu eða leigu bifreiða, er heimilt að telja vsk af aðföngum vegna þeirra viðskipta til innskatts. Sú breyting var gerð á ákvæðinu að undantekningin mun einnig taka til vsk-skyldra rekstraraðila fólksbifreiða sem hafa sérstakt leyfi Samgöngustofu til farþegaflutninga í ferðaþjónustu. Í athugasemdum frumvarps til breytingalaganna kemur fram að undantekningin nær aðeins til fólksbifreiða sem eingöngu eru notaðir í ferðaþjónustunni.

  • Skattalegir málamyndagerningar - frestun skattlagningar söluhagnaðar

    Nánar um dóm Hæstaréttar nr. 501/2017:

    Með kaupsamningi 3. nóvember 2006 keypti stefnandi, öll hlutabréf í einkahlutafélagi fyrir 385 milljónir króna. Fram kom í samningnum að einu eignir félagsins væru aflahlutdeild og aflamark. Með kaupsamningi 29. desember 2006 keypti stefnandi umræddar aflaheimildir af dótturfélagi sínu, fyrir sömu fjárhæð og kaupverð fyrrgreindra hlutabréfa, 385 milljónir króna. Stefnandi gaf út skuldabréf sama dag. Kom þar fram að endurgreiða bæri lánið 31. desember 2008. Ekki var gert ráð fyrir því að vextir væru greiddir af láninu. Í skattskilum dótturfélagsins fyrir árið 2006 fór félagið fram á að skattlagningu söluhagnaðar, að fjárhæð 382.771.690 krónur, af sölu framangreindra aflaheimilda, yrði frestað í samræmi við heimild í 6. mgr. 15. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt.

     

    Með kaupsamningi 30. september 2008 keypti dótturfélagið af stefnanda aflahlutdeild og aflamark í þorski fyrir 385 milljónir króna. Samkvæmt kaupsamningi átti að greiða kaupverðið við undirritun kaupsamnings. Stefnandi og dótturfélagið voru síðan sameinuð, samkvæmt tilkynningu til hlutafélagaskrár 23. júlí 2010 og miðaðist samruninn við 31. desember 2009. Í kjölfarið endurákvarðaði ríkisskattstjóri opinber gjöld dótturfélagsins gjaldárið 2009 með álagi í samræmi við 6. mgr. 15 gr. og 3. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt. Þar sagði að megintilgangur gerninganna hafi verið til að komast hjá lögmæltri skattlagningu samkvæmt 5. og 6. mgr. 15. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, og þar með skattlagningu söluhagnaðarins eftir ákvæðum 8. töluliðar C-liðar 7. gr. sömu laga.

     

    Stefnandi skaut úrskurði ríkisskattstjóra til yfirskattanefndar sem staðfesti úrskurðinn með svohljóðandi rökum:

     

    „Samkvæmt framansögðu liggur fyrir að hin umdeilda aflahlutdeild, sem kærandi tjáist hafa selt dótturfélagi á árinu 2008, var eftir sem áður nýtt til tekjuöflunar í rekstri kæranda, þ.e. til fiskveiða á skipi félagsins, án nokkurs endurgjalds til dótturfélagsins. Þá verður að leggja til grundvallar að dótturfélagið. hafi ekki haft neinn rekstur með höndum frá sölu skips og aflaheimilda á árinu 2006 þar til félaginu var slitið við samruna þess og kæranda á árinu 2010. Að þessu virtu og öðrum þeim atriðum sem ríkisskattstjóri hefur fært fram til stuðnings hinni kærðu ákvörðun verður að fallast á það með ríkisskattstjóra að hin umdeildu viðskipti félaganna á árinu 2008 beri það mikinn keim af málamyndagerningi að ekki sé tækt að byggja á þeim í skattalegu tilliti. Er þá jafnframt litið til þess sem fyrir liggur um eigna- og stjórnunartengsl félaganna.“

     

    Héraðsdómur sýknaði svo íslenska ríkið af öllum kröfum stefnanda um að úrskurður yfirskattanefndar yrði felldur úr gildi eða breytt. Í forsendum héraðsdóms kom eftirfarandi fram:

     

    "Það er grunnregla í íslenskum rétti að skattlagning verður að byggjast á raunverulegum aðstæðum og atvikum sem síðan eru heimfærð undir viðeigandi lagaákvæði. Á þeim grunni kann skattyfirvöldum að vera heimilt að líta fram hjá einstökum gerningum skattaaðila ef fyrir liggur að þeim er ekki ætlað að hafa réttaráhrif samkvæmt efni sínu. Sama gildir um sýndargerninga sem miða einungis að því að komast hjá því að greiða skatt eða búa til aðstæður sem fella viðkomandi undir ívilnandi reglur skattalaga. Sé efni til að álykta að slíkur sýndargerningur eigi ekki að hafa þá skattalega þýðingu sem skattaðili æskir kallar það ekki á sérstaka lagaheimild fyrir skattyfirvöld til þess að bregðast við. Þvert á móti byggist sú heimild á þeirri almennu reglu, sem leiða má af 77. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944, að skattskylda eigi að ráðast af raunverulegum atvikum í samræmi við gildandi lagareglur á hverjum tíma, sem og af almennum jafnræðisreglum, sbr. 65. gr. stjórnarskrárinnar.

     

    Í máli þessu er ágreiningslaust að ætluð kaup Páls Ingólfssonar ehf. á nýrri aflahlutdeild af móðurfélagi sínu, stefnanda, breyttu engu um að aflahlutdeildin var áfram skráð á skip í eigu móðurfélagsins. Var aflahlutdeildin því alfarið nýtt til tekjuöflunar í rekstri móðurfélagsins án þess að dótturfélagið fengi nokkurt endurgjald fyrir. Í raun hafði dótturfélagið engan rekstur með höndum allt frá því að félagið seldi móðurfélagi sínu aflahlutdeildina árið 2006 uns það var sameinað móðurfélaginu árið 2010. Við ætluð kaup dótturfélagsins á aflahlutdeildinni 2008 virðist kaupverðið hafa verið greitt með skuldajöfnuði, þannig að gagnkrafa dótturfélagsins á hendur móðurfélaginu á grundvelli vaxtalauss skuldabréfs að sömu fjárhæð, sem var á gjalddaga í árslok 2008, var notuð til greiðslu kaupverðsins. Engir fjármunir fóru því milli kaupanda og seljanda í tengslum við gerning þennan. Félagið laut yfirráðum móðurfélagsins og virðist eini tilgangur gerningsins sem um ræðir hafa verið að nýta frestunarheimild 6. mgr. 15. gr. laga nr. 90/2003. Að öðru leyti liggur ekkert fyrir um að einhver rekstrarlegur tilgangur hafi búið að baki ráðstöfun þessari. Allt bendir því til þess að framangreindur gerningur hafi einungis miðað að því að búa til aðstæður sem gerðu samstæðunni kleift að hagnýta sér ívilnandi skattareglu.

     

    Þegar þessi atriði eru metin heildstætt telur dómurinn að ríkisskattstjóra hafi verið heimilt á líta svo á að engin raunveruleg kaup á aflahlutdeild hafi átt sér stað á grundvelli kaupsamningsins 30. september 2008 sem gætu haft þá skattalegu þýðingu sem kveðið er á um í 6. mgr. 15. gr. laga nr. 90/2003. Með þeirri ályktun voru skattyfirvöld ekki að „bæta skilyrðum við“ lagaákvæðið, er lutu að því kaupin væru gerð vegna atvinnurekstrar, eins og stefnandi heldur fram, heldur að leggja mat á raunverulegar aðstæður út frá fyrirliggjandi upplýsingum og heimfæra þær undir viðkomandi lagaákvæði. Þá fær dómurinn ekki séð að það skipti máli í þessu sambandi þó að sérstök skilyrði séu sett í öðrum reglum um frestun skattlagningar söluhagnaðar um nýtingu nýfenginna réttinda er komi í stað seldra réttinda. Var ríkisskattstjóra því rétt að líta svo á að hinn frestaði söluhagnaður í þessu máli teldist með skattskyldum tekjum Páls Ingólfssonar ehf. á árinu 2008 með 10% álagi í samræmi við 6. mgr. 15. gr. laga nr. 90/2003, er leiddi til hækkunar á tekjuskattstofni félagsins gjaldárið 2009. Með vísan til þess sem hér hefur verið rakið verður ekki talið að sú ákvörðun sem stefnandi krefst ógildingar á hafi verið í andstöðu við lagaáskilnaðarreglu 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar og þeirri kröfu sem þar er gerð til skýrleika skattareglna."

     

    Í hlekk að ofanverðu með fréttinni má nálgast dóm Hæstaréttar og héraðsdóms.

  • Frumvarp til laga - breyting á lögum um virðisaukaskatt (kaup og sala þjónustu á milli landa, áskriftir og sala fréttablaða o.fl.)

    Meginþættir frumvarpsins eru eftirfarandi:

     

    Í fyrsta lagi eru lagðar til gagngerar breytingar á 12. gr. laga um virðisaukaskatt þar sem kveðið er á um sölu á vöru og þjónustu sem telst ekki til skattskyldrar veltu. Lagt er til að byggt sé á alþjóðlegum leiðbeiningarreglum OECD um virðisaukaskatt við mat á því hvar þjónusta teljist vera veitt og þar með skattlögð hverju sinni. Meginreglan skal vera sú að þjónusta telst vera veitt þar sem kaupandi þjónustunnar hefur búsetu eða fasta starfsstöð. Sá staður þar sem þjónustan er veitt (e. place of supply of services) og þar með nýting og neysla hennar telst því vera sá staður þar sem kaupandi þjónustunnar hefur búsetu eða starfsstöð. Enn fremur er lagt til að hugtökin þjónusta sem veitt er rafrænt (e. electronically supplied services), fjarskiptaþjónusta og útvarps- og sjónvarpsþjónusta verði nánar afmörkuð í ákvæðinu. Lagt er til að í 12. gr. verði greint á milli sölu á vöru úr landi og þjónustu sem veitt er erlendis. Fjallað verður um vinnu og þjónustu sem veitt er erlendis í nýjum 10. tl. 1. mgr. Með hinum nýja tölulið er skýrt kveðið á um að vinna og þjónusta sem veitt er erlendis, teljist vera nýtt erlendis, og teljist því ekki til skattskyldrar veltu hér á landi samkvæmt ákvæðinu. Því er lagt til að fjarlægðarreglan (e. destination principle) verði ráðandi við mat á því hvar skattlagning þjónustu í milliríkjaviðskiptum eigi sér stað. Greint er á milli sölu til atvinnufyrirtækja (e. Business to Business – B2B), sbr. 1. mgr. 10. tl. og annarra aðila sem hafa ekki með höndum atvinnurekstur (e. Business to Consumer – B2C), sbr. 2. mgr. 10. tl.

     

    Í öðru lagi er lagt til að áskriftir og sala tímarita, dagblaða og landsmála- og héraðsfréttablaða, hvort sem er á pappír eða rafrænu formi, verði færð í lægra skatthlutfall virðisaukaskatts líkt og gildir um sölu slíkra tímarita og blaða á pappírsformi. Horft er til leiðbeininga OECD í þessum efnum þar sem mælst er til þess að sú leið sem notuð er til miðlunar raski ekki samkeppnisstöðu á milli sambærilegrar vöru og þjónustu. Með frumvarpinu er stigið skref í átt að bættu rekstrarumhverfi fjölmiðla hér á landi með samræmingu á virðisaukaskatti á sölu og áskriftir dagblaða, tímarita og landsmála- og héraðsfréttablaða, hvort heldur sem útgáfuform miðlanna er á prentuðu eða rafrænu formi. Sú samræming er í anda leiðbeiningarreglna OECD sem leggur áherslu á að skattlagning skuli vera „hlutlaus“ og „sanngjörn“ milli rafrænna og hefðbundinna viðskipta.

     

    Í þriðja lagi er lagt til að ferðaþjónustuleyfishöfum sem hafa með höndum rekstur fólksbifreiða og fengið hafa staðfestingu og sérstakt leyfi frá Samgöngustofu til farþegaflutninga í ferðaþjónustu verði gert mögulegt að færa innskatt á móti útskatti við uppgjör virðisaukaskatts vegna kaupa á aðföngum til reksturs fólksbifreiða í ferðaþjónustustarfsemi sinni. Um er að ræða nauðsynlegar breytingar til að tryggja að ferðaþjónustuaðilum sem annast fólksflutninga á fólksbifreiðum í atvinnuskyni verði gert mögulegt að færa innskatt á móti útskatti við uppgjör virðisaukaskatts vegna kaupa á aðföngum til reksturs þeirra fólksbifreiða sem eingöngu eru notaðar í atvinnurekstri og virðisaukaskattsskyldri starfsemi ferðaþjónustuaðila. Við lögfestingu laga nr. 28/2017, um farþegaflutninga og farmflutninga á landi var veitt heimild til að veita ferðaþjónustuaðilum sérstakt leyfi til farþegaflutninga. Ekki var gerð breyting á ákvæðum laga um virðisaukaskatt er lúta að innskattsheimild þeirra ferðaþjónustuaðila sem falla undir lög nr. 28/2017. Með þessari breytingu öðlast þeir aðilar heimild til færslu innskatts við öflun og resktur fólksbifreiða sem eru að öllu leyti nýttar í virðisaukaskattsskyldum rekstri ferðaþjónustuleyfishafa.

     

    Í fjórða lagi er lagt til að erlendum atvinnufyrirtækjum sem selja innlendum aðilum hér á landi blöð og tímarit í áskrift á pappírsformi verði gert skylt að innheimta og skila virðisaukaskatti af þeirri sölu hér á landi, að því gefnu að veltumörk 3. tölul. 4. gr. laganna eigi ekki við. Í dag er í gildi reglugerð nr. 336/1993, um innheimtu virðisaukaskatts af blöðum og tímaritum sem send eru í áskrift erlendis frá í pósti. Samkvæmt reglugerðinni hvílir sú skylda á kaupanda að skila virðisaukaskatti af slíkum kaupum hér á landi. Fyrir liggur að sárafáir greiða virðisaukaskatt af slíkum kaupum hér á landi. Erlendir aðilar sem selja blöð og tímarit á rafrænu formi til kaupenda hér á landi hafa verið og verða áfram skattskyldir vegna þeirrar sölu hingað til lands.

     

    Í fimmta og síðasta lagi eru lagðar til gagngerar breytingar á 35. gr. laga um virðisaukaskatt sem kveður á um kaup á þjónustu hingað til lands, samhliða þeim tillögum sem lagðar eru til um breytingar á 12. gr. laganna. Lagt er til að greint verði á milli kaupa á þjónustu hjá undanþegnum aðilum, skattskyldum aðilum og öðrum aðilum, til að mynda neytendum, opinberum aðilum og öðrum félögum og samtökum sem ekki eru skráð á grunnskrá virðisaukaskatts og kaupa þjónustu frá atvinnufyrirtæki með heimilisfesti eða fasta starfsstöð erlendis. Þá er lögð til frekari afmörkun á þeirri þjónustu sem seld er frá erlendum atvinnufyrirtækjum og veitt er rafrænt hingað til lands. Í ákvæðinu felst að fjármálafyrirtækjum, tryggingafélögum og öðrum undanþegnum aðilum sem kaupa hingað til lands þjónustu sem fellur undir skattskyldusvið laga þessara frá atvinnufyrirtækjum erlendis frá beri að skila virðisaukaskatti af kaupunum, þ.m.t. vegna kaupa á þjónustu sem veitt er rafrænt, fjarskiptaþjónustu og útvarps- og sjónvarpsþjónustu sem og annarri þjónustu, enda telst þjónustan þá vera nýtt hér á landi samkvæmt fjarlægðarreglunni. Sem dæmi má nefna að ef fjármálafyrirtæki eða tryggingafélag með heimilisfesti hér á landi kaupir hugbúnaðarþjónustu erlendis frá ber því að standa skil á virðisaukaskatti af kaupunum hér á landi. Breytingar á 2. mgr. 35. gr. eru að mestu samhljóða 2. mgr. núgildandi laga. Í 3. mgr. kemur fram að aðrir en þeir sem falla undir 1. og 2. mgr. og kaupa þjónustu sem fellur undir d–j-lið í 2. mgr. 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. erlendis frá skuli greiða virðisaukaskatt af slíkum kaupum hér á landi nemi andvirði hennar hærri fjárhæð en 10.000 kr. á hverju almennu uppgjörstímabili. Einstaklingum og öðrum aðilum sem falla undir þessa málsgrein ber því að standa skil á virðisaukaskatti af þeirri þjónustu sem fellur undir málsgreinina. Sem dæmi má nefna að ef aðili annar en atvinnufyrirtæki með heimilisfesti hér á landi kaupir þjónustu í formi atvinnumiðlunar frá atvinnufyrirtæki erlendis ber honum að standa skil á virðisaukaskatti af þjónustunni hér á landi að því gefnu að andvirði hennar nemi hærri fjárhæð en 10.000 kr. á hverju almennu uppgjörstímabili.

     

    Nálgast má frumvarpið í heild sinni í hlekk að ofanverðu með fréttinni.

  • Frumvarp til laga - breyting á ýmsum lögum vegna aðgerða gegn skattundanskotum og skattsvikum

    Um meginefni frumvarpsins:

     

    Í frumvarpinu eru lagðar til breytingar á lögum nr. 90/2003, um tekjuskatt, lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, og tollalögum, nr. 88/2005. Umræddar lagabreytingatillögur grundvallast á skýrslu starfshóps um umfang skattundanskota og skattsvik og tillögur til aðgerða, skýrslu starfshóps um milliverðlagningu og faktúrufölsun og skýrslu starfshóps um skattskyldu af erlendri ferðaþjónustustarfsemi á Íslandi.

     

    Í fyrsta lagi eru lagðar til breytingar á 55. gr. laga um tekjuskatt nr. 90/2003, með því að föstum starfsstöðvum félaga í aðildarríkjum Evrópska efnahagssvæðisins, aðildarríkjum stofnsamnings Fríverslunarsamtaka Evrópu eða í Færeyjum, sem staðsettar eru hér á landi, verði heimil samsköttun með innlendum samstæðufélögum. Breytingartillagan er lögð fram í því skyni að koma til móts við álit ESA frá 7. apríl 2016 um að íslenskar reglur um samsköttun félaga brjóti í bága við 31. og 40. gr. EES-samningsins um staðfesturétt og frjálst flæði fjármagns, sbr. formlega tilkynningu ESA, dags. 27. mars 2018. Í frumvarpinu er lagt til að sama frávik eigi við í tilviki fastrar starfsstöðvar og í tilviki dótturfélags, þ.e. að skilyrðið um 90% eignarhald þurfi að hafa varað allt viðkomandi reikningsár, nema þegar um nýstofnuð dótturfélög eða fasta starfsstöð er að ræða eða slit á dótturfélagi eða lokun fastrar starfsstöðvar. Þá er að auki lagt til að tap í fastri starfsstöð skv. 4. tölul. 1. mgr. 3. gr. tekjuskattslaga verði því aðeins frádráttarbært hjá íslensku félagi að ekki sé unnt að jafna tapið hjá erlendu félagi starfsstöðvarinnar. Gert er ráð fyrir að breytingarnar öðlist gildi og komi til framkvæmda 1. janúar 2019.

     

    Í öðru lagi eru lagðar til breytingar á 3. og 4. mgr. 7. gr. laga nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að bæta við orðunum „eða annar aðili sem leigir út vinnuafl“, þannig að kveðið sé skýrar á um skilaskyldu launagreiðanda í þeim tilvikum þegar um er að ræða útleigu á vinnuafli, óháð því hvort útleigan eigi sér stað fyrir tilstilli skráðrar starfsmannaleigu eða annars aðila. Breytingarnar eiga rætur sínar að rekja til þess að skattyfirvöld hafa talið sig bundin af þeim þrönga skilningi á hugtakinu starfsmannaleiga eins og það er sett fram í lögum nr. 139/2005, um starfsmannaleigur, þegar kemur að því að skýra hugtakið í lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda þannig að hugtakið í skattalegum skilningi hafi einungis átt við um skráðar starfsmannaleigur sem hafa þann eina tilgang að leigja út starfsmenn. Gert er ráð fyrir að þessar breytingar öðlist gildi við innleiðingu þeirra.

     

    Í þriðja lagi er lagt til að tekið verði upp hér á landi að norskri fyrirmynd rafrænt skráningarkerfi (e. simplified registration scheme) fyrir erlend atvinnufyrirtæki sem selja öðrum en atvinnufyrirtækjum hér þjónustu sem veitt er rafrænt, fjarskiptaþjónustu og útvarps- og sjónvarpsþjónustu. Markmið breytingarinnar er að einfalda innheimtu og skil á virðisaukaskatti fyrir erlend atvinnufyrirtæki hér á landi, í samræmi við tillögur OECD um kosti einfaldaðs skráningarforms vegna sölu á rafrænni þjónustu milli landa, sbr. m.a. skýrslu OECD um árangursríka innheimtu virðisaukaskatts, frá 24. október 2017 (e. Mechanisms for the Effective Collection of VAT/ GST). Samhliða þeirri breytingu er einnig lagt til að þeim erlendu atvinnufyrirtækjum sem selja hingað til lands í áskrift blöð og tímarit á pappírsformi sem og þeim erlendu ferðaþjónustuaðilum sem selja virðisaukaskattsskylda þjónustu hingað verði jafnframt heimilað að skrá sig með einfaldri skráningu að því gefnu að salan eigi sér stað til annarra en atvinnufyrirtækja hér á landi. Með hugtakinu atvinnufyrirtæki er átt við fyrirtæki sem hefur með höndum atvinnurekstur, þ.e. stundar sjálfstæða starfsemi reglubundið í vissu umfangi í þeim efnahagslega tilgangi að skila hagnaði. Sambærileg skráningarkerfi hafa verið tekin upp í Noregi, Nýja-Sjálandi og Ástralíu. Gert er ráð fyrir að breytingarnar komi ekki til framkvæmda fyrr en í 1. júlí 2019.

     

    Í fjórða lagi eru lagðar til breytingar í tengslum við aðflutningsgjöld tiltekinna ökutækja til tímabundinnar notkunar hér á landi, þar sem vörugjöld og virðisaukaskattur hafa verið felld niður við innflutning á þeim á grundvelli ákvæða 4. og 6. tölul. 1. mgr. 7. gr. tollalaga, sbr. 1. mgr. 27. gr. laga nr. 29/1993, um vörugjald af ökutækjum, eldsneyti o.fl., og 2. mgr. 36. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt. Þar er lagt til að gerð verði breyting á tollfríðindum hópbifreiða sem fluttar eru til landsins tímabundið þegar bifreið er ekki flutt úr landi með þeim ferðamannahópi sem bifreiðin var ætluð við innflutning. Í stað þess að aðflutningsgjöld sem greiða ber af bifreiðunum geti numið tilteknum hluta af áætlaðri leigu sem tekur mið af tollverði bifreiðar taki hin áætlaða leiga mið af meðaltollverði innfluttra hópbifreiða sem flokkast hafa í sama tollskrárnúmer síðastliðin þrjú ár. Enn fremur er lögð fram tillaga þar sem gert er ráð fyrir því að tollyfirvöldum verði heimilað að fjarlægja skráningarmerki af ökutækjum sem hafa verið flutt inn á grundvelli tollfríðindaákvæða 4. og 6. tölul. 1. mgr. 7. gr. tollalaga. Gert er ráð fyrir að breytingarnar öðlist gildi við innleiðingu þeirra.

     

    Nálgast má frumvarpið í heild sinni í hlekk að ofanverðu með fréttinni.

  • Skattaleg heimilisfesti - sönnunargildi erlendra vottorða

    Úr dómi Hæstaréttar í máli nr. 418/2017:

     

    "Í niðurstöðu héraðsdóms er þess getið að áfrýjandi hafi lagt fram vottorð til sönnunar á búsetu sinni í Máritaníu árin 2006 til 2010, en þau séu efnislega í ósamræmi við skýrslu hans hjá skattrannsóknarstjóra. Sönnunargildi vottorðanna sé því vafasamt. Vottorðin sem um ræðir eru fjögur talsins, dagsett á árunum 2007 til 2015, og bera áletranir sem vísa til stjórnvalda í fyrrnefndu ríki. Þýðing löggilts skjalaþýðanda fylgir hinu yngsta þessara vottorða, en í því er staðfest lögheimili áfrýjanda í Máritaníu og fjárhæðir skattgreiðslna hans þar. Varðandi þessi gögn er þess að gæta, sem kemur fram í úrskurði ríkisskattstjóra 3. maí 2016 og málatilbúnaði stefnda, að Ísland á ekki í stjórnmálasambandi við Máritaníu auk þess sem hvorki hafa verið gerðir upplýsingaskipta- né tvísköttunarsamningar milli ríkjanna. Því sé ókleift fyrir íslensk stjórnvöld að sannreyna umrædda staðfestingu eða hvort hún sé gefin út af bæru stjórnvaldi. Af öllu framanröktu leiðir að umrædd gögn uppfylla ekki skilyrði svo þau geti komið til álita til að styðja við kröfur áfrýjanda í málinu. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans."

     

    Eftirfarandi forsendur komu m.a. fram í dómi héraðsdóms:

     

    "Skattskylda samkvæmt 1. og 2. tölul. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003, gildir um þá sem heimilisfastir eru eða hafa verið hér á landi. Samkvæmt 2. tölul. lagagreinarinnar á ótakmörkuð skattskylda við þegar maður hefur verið heimilisfastur hér á landi en flutt úr landi og fellt niður heimilisfesti sína hér, nema hann sanni að hann sé skattskyldur í öðru ríki á sama hátt og menn heimilisfastir þar og hafi fullnægt þeim skyldum sínum. [...] Í skýrslu skattrannsóknarstjóra kemur fram að samkvæmt fyrirliggjandi gögnum um vinnutíma stefnanda þá komi fram að þegar stefnandi var ekki við vinnu erlendis hafi hann dvalið hér á landi. Í niðurstöðu skattrannsóknarstjóra kemur fram að stefnandi hafi dvalið á Íslandi 127 daga árið 2006, 120 daga 2007, 121 dag árið 2008, 123 daga 2009 og 105 daga á á árinu 2010. Stefnandi virðist því hafa varið frítíma sínum hér á Íslandi en ekki í Máritaníu. Þá voru laun stefnanda ekki greidd inn á reikninga í Máritaníu heldur hér á Íslandi og í Lúxemborg. Í ljósi þess sem rakið hefur verið, gagna málsins og jafnframt lýsingu stefnanda á aðstöðu sinni að öðru leyti í Máritaníu verður ekki talið að stefnandi hafi verið með fasta búseti í Máritaníu á umræddum árum. Ekki verður talið að framlögð vottorð frá stjórnvöldum í Máritaníu breyti þessari niðurstöðu. Það þá verður ekki talið að í þessu sambandi skipti máli hvort stefnandi hafi dvalið skemur eða lengur en 183 daga utan Íslands á umræddum tekjuárum þar sem telja verður upplýst að þegar stefnandi var ekki á sjó, hafi hann að langmestu leyti dvalið á Íslandi með fjölskyldu sinni. Þar hafi hann haft búsetu hjá foreldum, ættingjum og vinum. Stefnandi telst því samkvæmt gögnum málsins ekki hafa flutt heimili sitt úr landi í skilningi 2. tölul. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003, enda þótt hann hafi tilkynnt sig brottfluttan af landinu. Að virtu framansögðu er það niðurstaða dómsins að stefnandi hafi verið heimilisfastur á Íslandi tekjuárin 2006 til og með 2010 og hafi ekki fellt niður heimilisfesti sína. Í því sambandi er einnig litið til þess að hvorki skýringar stefnanda sjálfs hjá skattrannsóknarstjóra eða fyrir dóminum né gögn málsins gefa til kynna eða sýna fram á að stefnandi hafi átt heimili í Máritaníu og verið skattskyldur þar, hafi greitt þar skatta eða hafi fullnægt skattskyldum sínum þar að öðru leyti eins og menn sem þar eru heimilisfastir."

     

    Í hlekk að ofanverðu má nálgast dóminn í heild sinni.

  • Sala á rekstri – bætur fyrir brot á samkeppnisákvæði

    Úr dómi Hæstaréttar í máli nr. 321/2017:

     

    Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms að A hafi brotið gegn þeirri skuldbindingu sem hann gekkst undir samkvæmt 12. grein kaupsamningsins með atbeina sínum að innflutningi á vörum og öðrum samskiptum í óþökk kaupanda við vöruframleiðanda, sem Í ehf. hafði yfirtekið viðskipti við með kaupsamningnum, og með öðrum aðgerðum sem lýst er í dómnum. Með framangreindri háttsemi sinni rýrði A af ásettu ráði verðmæti hins selda og olli með því Í ehf. tjóni. Á því ber hann skaðabótaábyrgð og þar sem háttsemi hans var saknæm tekur ábyrgðin bæði til beins og óbeins tjóns Í ehf., sbr. 3. mgr. 40. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup.

     

    "Við mat á tjóni áfrýjandans Í ehf. verður fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að hluti af tjóni vegna tapaðrar viðskiptavildar sé ætlað tjón vegna innflutnings P ehf. á þeim tveimur gámum, sem greinir í dóminum. Áfrýjandinn Í ehf. hefur sönnunarbyrði fyrir því hvert tjón félagsins var vegna háttsemi áfrýjandans A. Félagið hefur aflað mats dómkvadds manns um hvert tjón þess hafi orðið vegna missis hagnaðar við það að P ehf. flutti inn til sölu á markaði gám með fiskilínu og fleiri vörum. Niðurstaða matsmannsins var sú að tjón áfrýjandans Í ehf. vegna þessa hafi numið 6.896.443 krónum en eins og fram er komið voru fluttir til landsins tveir gámar með slíkum vörum. Félagið hefur ekki freistað þess að afla mats um tjón sitt að öðru leyti, en gerir kröfu um að skaðabætur verði ákveðnar að álitum, ef ekki verður fallist á útreikning þess sjálfs, sem gerð er grein fyrir í hinum áfrýjaða dómi. Í dóminum, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, kemur fram sú afstaða að það sé erfiðleikum bundið að leggja fram nákvæma útreikninga um rýrnun viðskiptavildar og að ekki sé unnt að ætlast til að áfrýjandinn Í ehf. geti lagt fram nákvæm gögn um fjárhæð tjónsins. Til þess að skaðabætur verði dæmdar að álitum þarf að sýna fram á, auk skaðabótaábyrgðar, að tjón hafi orðið. Svo sem fram er komið hefur áfrýjandinn Í ehf. sannað að félagið hafi orðið fyrir tjóni vegna háttsemi áfrýjandans A. Með vísan til niðurstöðu héraðsdóms verður fallist á að ekki sé líklegt að öflun matsgerðar dómkvadds manns sé, eins og atvikum málsins og eðli skaðabótakröfunnar í málinu er háttað, líkleg til þess að færa mætti málið að þessu leyti í þann búning að komist yrði hjá að ákveða bætur að álitum. Verður því staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að skilyrði séu til þess.”

     

    Við mat á fjárhæð skaðabóta leit Hæstiréttur fyrst og fremst til þess hvaða fjárhæð hefði samkvæmt kaupsamningi verið greidd fyrir viðskiptavild og önnur óefnisleg verðmæti og hvaða áhrif aðgerðir A hefðu haft á umfang helstu viðskiptasambanda. Um ákvörðun bótafjárhæðar sagði Hæstiréttur:

     

    „Við ákvörðun skaðabóta að álitum verður að gæta hófs enda á ekki að geta falist ávinningur í því að ekki liggi fyrir sannanir um fjárhæð tjóns. Þá er þess að gæta að samningsaðilar þar sem settar eru samkeppnishömlur á annan aðilann geta ákveðið með samningi févíti eða annars konar skaðabætur og fjárhæð þeirra ef samningsaðili, eða annar sá sem skuldbindur sig samkvæmt samningum, efnir ekki skyldur sínar. Með vísan til alls framangreinds verður áfrýjandinn A dæmdur til að greiða áfrýjandanum Í ehf. skaðabætur að fjárhæð 25.000.000 krónur með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði.“

     

    Nálgast má allan dóm Hæstaréttar í hlekk að ofan með fréttinni.

  • Tíund fréttablað RSK - apríl 2018

    Meðal efnis er meðal annars eftirfarandi:

    • Flýting álagningar einstaklinga

    • Atvinnurekstur 2016

    • Staðgreiðsla 2017

    • Rafræn fyrirtækjaskrá

    • Álagning virðisaukaskatts 2017

    • Gistináttaskattur

    • Árangur af tilraunaverkefni um styttingu vinnuvikunnar

    • Síðasti dagur Skúla Eggerts Þórðarsonar í starfi ríkisskattstjóra

    • Dómar

    Í hlekk að ofan með fréttinni má nálgast nýjasta tölublað Tíundar.

  • Virðisaukaskattur á erlenda ráðgjafarþjónustu

    Úr úrskurði yfirskattanefndar nr. 63/2018:

     

    Mál þetta varðar endurákvörðun ríkisskattstjóra samkvæmt úrskurði, dags. 6. júní 2017, á virðisaukaskatti kæranda rekstrarárið 2014 vegna keyptrar þjónustu erlendis frá, sbr. 1. málsl. 1. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með áorðnum breytingum. Með úrskurðinum var kæranda ákvarðaður virðisaukaskattur til greiðslu að fjárhæð 20.828.430 kr. árið 2014 vegna aðkeyptrar þjónustu að fjárhæð 81.680.116 kr. Við hækkun virðisaukaskatts kæranda bætti ríkisskattstjóri álagi að fjárhæð 2.082.843 kr.

     

    Endurákvörðun ríkisskattstjóra var byggð á því að tiltekin þjónusta, sem kærandi keypti á árinu 2014 af tveimur erlendum aðilum, félli undir 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1988 og hefði verið notuð að hluta eða öllu leyti hér á landi í skilningi 1. mgr. 35. gr. laganna. Er annars vegar um að ræða kaup á þjónustu af lögmannsstofunni W í T-landi og hins vegar af bandaríska fjármálafyrirtækinu Y. Ríkisskattstjóri vísaði til þess að lögmannsstofan hefði aðstoðað kæranda við könnun á skráningu félagsins í kauphöll í T-landi og þjónusta hins bandaríska fjármálafyrirtækis hefði lotið að ráðgjöf um fjárfestingatækifæri erlendis. Hefði þjónusta beggja aðilanna verið þáttur í ákvörðunarferli innan vébanda kæranda og þannig hefði hún nýst a.m.k. að hluta til hér á landi. Því bæri kæranda að greiða virðisaukaskatt vegna þessara þjónustukaupa samkvæmt umræddu lagaákvæði. Þessum forsendum ríkisskattstjóra er mótmælt af hálfu kæranda. Byggir kærandi á því að þjónusta fyrrgreindra tveggja aðila geti ekki talist hafa hafa verið til nota hér á landi í skilningi 1. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988, auk þess sem þjónusta Y sé undanþegin virðisaukaskattsskyldu, sbr. 10. tölul. 3. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988.

     

    Samkvæmt 1. málsl. 1. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988 skal aðili, sem kaupir þjónustu sem talin er upp í 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laganna erlendis frá til nota að hluta eða öllu leyti hér á landi, greiða virðisaukaskatt af andvirði hennar. Fram kemur í 2. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988 að skráður aðili samkvæmt lögunum sé undanþeginn skyldu til greiðslu virðisaukaskatts samkvæmt 1. mgr. ef hann gæti að fullu talið virðisaukaskatt vegna kaupanna til innskatts, sbr. 3. og 4. mgr. 15. gr. og 1. mgr. 16. gr. laganna, nema þegar þjónusta er veitt eða hennar notið í tengslum við innflutning á vöru. Samkvæmt 3. mgr. 35. gr. skal aðili, sem skyldugur er til að greiða virðisaukaskatt samkvæmt ákvæðum 1. mgr., ótilkvaddur gera ríkisskattstjóra grein fyrir kaupum á þjónustu í sérstakri skýrslu í því formi sem ríkisskattstjóri ákveður. Nánar er kveðið á um framkvæmd skattlagningar samkvæmt 35. gr. laga nr. 50/1988 í reglugerð nr. 194/1990, um virðisaukaskatt af þjónustu fyrir erlenda aðila og af aðkeyptri þjónustu erlendis frá. Undir ákvæði 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1988 fellur m.a. „ráðgjafarþjónusta, verkfræðiþjónusta, lögfræðiþjónusta, þjónusta endurskoðenda og önnur sambærileg sérfræðiþjónusta sem og gagnavinnsla og upplýsingamiðlun, þó ekki vinna við eða þjónusta sem varðar lausafjármuni eða fasteignir hér á landi“, sbr. c-lið töluliðarins.

     

    Samkvæmt framansögðu eru náin tengsl milli ákvæða 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1988 og 1. mgr. 35. gr. laganna. Samkvæmt fyrrnefnda lagaákvæðinu er sala virðisaukaskattsskyldra aðila á þjónustu, sem tilgreind er í þessum tölulið í níu stafliðum, undanþegin skattskyldri veltu við ákveðnar aðstæður, m.a. þegar kaupandi hefur hvorki búsetu né starfsstöð hér á landi og nýtir hina keyptu þjónustu að öllu leyti erlendis. Með 1. mgr. 35. gr. laganna er hins vegar kveðið á um skyldu þess sem kaupir erlendis frá þjónustu sem fellur undir upptalningu í 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laganna til greiðslu virðisaukaskatts af andvirði hins keypta, enda sé þjónustan notuð að hluta eða öllu leyti hér á landi, sbr. þó undanþágu 2. mgr. 35. gr. laganna. Það er sameiginlegt þessum ákvæðum að umrædd þjónusta skal ekki skattlögð hér á landi ef hún telst eingöngu vera notuð erlendis. Miðað við orðalag 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1988 ber á hinn bóginn að innheimta virðisaukaskatt af andvirði seldrar þjónustu þótt hún sé aðeins nýtt hér á landi að hluta en að öðru leyti nýtt erlendis. Þá þykir orðalag 1. mgr. 35. gr. laganna bera með sér að skattlagning samkvæmt ákvæðinu taki til þjónustu sem aflað er erlendis frá, bæði við þær aðstæður að þjónustan er að öllu leyti notuð hér á landi og þegar þjónustan er notuð bæði hér á landi og erlendis.

     

    Fjallað hefur verið um forsögu lagaákvæða sem hér um ræðir og almennt um skýringu þeirra í nokkrum úrskurðum yfirskattanefndar, m.a. úrskurði nr. 591/2012. Í þeim úrskurði varð niðurstaðan sú að ákveðin þjónusta, sem gjaldandi í því máli keypti erlendis frá, hefði verið fólgin í ráðgjöf um fjárfestingar og fjárfestingartækifæri erlendis. Yrði að líta svo á að sú þjónusta hefði a.m.k. að hluta verið notuð hér á landi við töku ákvarðana gjaldandans um þátttöku í einstökum verkefnum, þar á meðal um kaup eða sölu á eignarhlutum í erlendum félögum. Var talið að hér væri um að ræða þjónustu sem ákvæðið í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988 tæki til. Um tiltekna aðra þjónustu kom fram í úrskurðinum að ekki lægi annað fyrir en að hún hefði falið í sér ýmsa umsýslu í tengslum við fyrirliggjandi fjárfestingu viðkomandi gjaldanda erlendis, þ.e. eignarhluta í hlutafélögum, en ekki beinst að ráðgjöf um fjárfestingartækifæri. Var tekið fram að almennt þætti nærtækara að þjónusta af þessu tagi teldist hafa verið notuð eingöngu þar sem staðsetja mætti eignir eða aðra hagsmuni sem í hlut ættu, heldur en þegar um væri að ræða hugmyndavinnu eða ráðgjöf um verkefni sem ekki hefðu verið teknar ákvarðanir um. Rétt þykir að árétta, sem fram kemur í umræddum úrskurði, að sjónarmiðum í ýmsum ákvarðandi bréfum ríkisskattstjóra, þar á meðal bréfi nr. 893/1998, varðandi notkunarskilyrði 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1988 verður ekki beitt fullum fetum við skýringu og framkvæmd 1. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988, enda grípur skattskylda samkvæmt því ákvæði einnig til þjónustu sem notuð er að hluta hér á landi, sbr. beint orðalag ákvæðisins.

     

    Byggt hefur verið á framangreindum sjónarmiðum í síðari úrskurðum yfirskattanefndar þar sem hliðstæð mál hafa verið til umfjöllunar, þar á meðal í úrskurðum nr. 128/2015, 159/2015, 19/2016 og 155/2016 sem allir eru birtir á vef nefndarinnar. Samkvæmt þessari úrskurðaframkvæmd hefur verið litið svo á að ráðgjafarþjónusta um fjárfestingar og fjárfestingartækifæri erlendis, sem hérlendir aðilar hafi aflað sér erlendis frá, verði að teljast hafa verið notuð a.m.k. að hluta hér á landi við töku ákvarðana kaupanda um þátttöku í einstökum verkefnum, þar á meðal um kaup eða sölu á eignarhlutum í erlendum félögum. Ekki hefur í þessu sambandi verið gerður greinarmunur á því hvort kaupandi þjónustunnar afræður að ráðast í fjárfestingu eða önnur umsvif eða hverfur frá slíkum áformum. Þá hefur ekki skipt máli hvort þjónustan hafi lotið að almennri könnun á fjárfestingarmöguleikum eða að einstökum viðskiptum. Ráðgjafarþjónusta erlendra aðila, sem telja verður hafa verið nýtta hérlendis, getur samkvæmt þessu beinst að viðskiptum í víðum skilningi og m.a. bæði að kaupum eða sölu eigna og öðrum erlendum hagsmunum kaupanda þjónustunnar. Getur þannig verið um að ræða ráðgjöf um kaup- eða sölumöguleika, könnun á aðstæðum (líklegs) viðsemjanda eða annan hliðstæðan undirbúning að ákvarðanatöku um viðskipti. Þjónustukaup erlendis frá vegna rekstrar, varðveislu eða viðhalds erlendra eigna eða hagsmuna hafa á hinn bóginn ekki talist vera til nota hér á landi í skilningi 1. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988, þar á meðal lögfræðiþjónusta í tengslum við dómsmál í þessu skyni, sbr. úrskurð nr. 128/2015. Má telja að þetta gildi almennt um ráðningu lögmanns eða annars sérfræðings til að koma fram í umboði þjónustukaupa vegna umsýslu erlendra eigna eða hagsmuna hans, m.a. við innheimtu krafna, enda feli þjónustan ekki jafnframt í sér ráðgjöf um viðskipti, sbr. að framan. Með sama fyrirvara verður að telja að afmarkaðir þjónustuþættir í tengslum við kaup eða sölu eða hliðstæða ráðstöfun eigna geti talist eingöngu nýttir erlendis, svo sem vinna við skjalagerð í þessu sambandi.

     

    Af hálfu kæranda er sem fyrr segir byggt á því að þjónusta Y hafi fallið utan skattskyldusviðs virðisaukaskatts, þ.e. verið undanþegin virðisaukaskatti á grundvelli 10. tölul. 3. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988, þannig að ekki hafi getað verið um að ræða skattskyld þjónustukaup samkvæmt 1. mgr. 35. gr. laganna, sbr. 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laganna, óháð notkunarstað. Eins og kærandi bendir á tekur upptalning þjónustu í 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1988, sem vísað er til í 1. mgr. 35. gr. laganna, eingöngu til skattskyldrar þjónustu samkvæmt meginreglu 2. mgr. 2. gr. laganna. Samkvæmt 10. tölul. 3. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988 er þjónusta banka, sparisjóða og annarra lánastofnana, svo og verðbréfamiðlun, undanþegin virðisaukaskatti. Í athugasemdum við ákvæði þetta í frumvarpi til virðisaukaskattslaga er tekið fram að undir ákvæðið falli einungis eiginleg banka- og lánastarfsemi. Ekki er í lögskýringargögnum að finna frekari skýringu á þessu undanþáguákvæði. Þá hefur ekki verið sett reglugerð um nánari skýringu á undanþáguákvæðinu eftir þeirri heimild sem getur í 7. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988. Í skattframkvæmd hefur ákvæðið verið túlkað þannig að starfsemi, sem er fyllilega sambærileg framangreindri starfsemi, falli undir ákvæðið, sbr. Handbók um virðisaukaskatt, útg. 1998, bls. 43-44. Telja verður að það leiði af framangreindri afmörkun um „eiginlega banka- og lánastarfsemi“ að undanþáguákvæðið taki ekki sjálfkrafa til hvers kyns þjónustu sem fjármálafyrirtæki kann að veita á grundvelli lagaheimilda hverju sinni, sbr. nú lög nr. 161/2002, um fjármálafyrirtæki. Til dæmis fer ekki á milli mála að eignaleiga lausafjár, sem fjármálafyrirtæki kann að hafa með höndum, er virðisaukaskattsskyld starfsemi. Viðhorf ríkisskattstjóra í þessum efnum liggur fyrir m.a. í ákvarðandi bréfi nr. 1095/2015. Hvað sem líður einstökum viðmiðunum, sem þar koma fram, má taka undir það meginviðhorf að gildissvið undanþágunnar verði ekki skýrt rýmra en svarar til leyfisskyldrar starfsemi viðskiptabanka og annarra fjármálafyrirtækja samkvæmt lögum nr. 161/2002. Hvað snertir ráðgjafarþjónustu af ýmsu tagi, þar á meðal fjármálalega ráðgjöf, er til þess að líta að um er að ræða virðisaukaskattsskylda þjónustu, svo sem ákvæði c-liðar 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1988 ber með sér, sbr. og úrskurðaframkvæmd sem rakin er hér að framan, enda tekur ekkert undanþáguákvæði 3. mgr. 2. gr. laganna til slíkrar þjónustu sérstaklega. Allt að einu verður að telja að fjármálaleg ráðgjafarþjónusta, sem viðskiptabankar og aðrar lánastofnanir veita í nánum tengslum við venjulega innláns- og útlánaþjónustu, viðskipti með fjármálagerninga eða aðra hliðstæða fjármálaþjónustu, þ.e. sem viðbótar- eða aukaþjónustu gagnvart slíkri þjónustu, geti fallið undir undanþáguákvæði 10. tölul. 3. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988 á sama hátt og hin eiginlega banka- og lánastarfsemi (aðalþjónustan). Ráðgjafarþjónusta fjármálafyrirtækja sem veitt er án slíkra tengsla, þannig að þjónustan hafi sjálfstætt gildi fyrir kaupandann, verður á hinn bóginn að teljast falla utan undanþáguákvæðisins. Til hliðsjónar um þessi sjónarmið um aðal- og aukaþjónustu þykir mega vísa til úrskurðar yfirskattanefndar nr. 230/2006, sbr. og dóm Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 106/2008.

     

    Samkvæmt framansögðu verður undanþáguákvæði 10. tölul. 3. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988 ekki talið taka til annarrar ráðgjafarþjónustu fjármálastofnunar en sem stendur í tengslum við ávöxtun eigna, lánveitingar eða aðra hliðstæða bankaþjónustu. Ekki þykja hafa verið færð fyrir því rök af hálfu kæranda að þjónusta Y, sem samkvæmt fyrirliggjandi samkomulagi fólst einkum í skimun fjárfestingakosta, hafi staðið í sambandi við bankaþjónustu af fyrrgreindu tagi. Þykir ekkert komið fram sem gefur tilefni til að ætla að umrædd sérfræðiþjónusta verði talin eiginleg bankastarfsemi í skilningi 10. tölul. 3. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988. Verður endurákvörðun ríkisskattstjóra ekki hnekkt á þeim grundvelli sem hér um ræðir.

     

    Úrskurðinn í heild sinni má finna í hlekknum hér að ofan.

  • MLI samningurinn - gildistaka alþjóðlegs þjóðréttarsamnings gegn skattundanskotum

    Eftirfarandi kemur fram á heimasíðu Fjármála- og efnahagsráðuneytisins:

     

    "Alþjóðasamningurinn MLI, sem ætla er að stemma stigu við skattaflótta, og sem Ísland undirritaði í fyrra, tekur gildi 1. júlí á þessu ári gagnvart þeim ríkjum sem fullgilt hafa samninginn. Undirritunaraðilar samningsins eru nú 78 og hafa yfir 100 ríki lýst vilja til að undirrita samninginn. Samningurinn er sá eini sinnar tegundar og með gerð hans eru unnt að breyta þúsundum tvísköttunarsamninga án þess að stjórnvöld í hverju ríki þurfi að fara í tímafrekar tvíhliða viðræður við hvern og einn samningsaðila.

     

    Efnahags- og framfarastofnun Evrópu, OECD, ásamt leiðtogum G20 ríkjanna kynnti í október 2015 svokallaða BEPS aðgerðaráætlun (e. Base Erosion and Profit Shifting), sem hefur það að markmiði að útfæra lausnir gegn skattaskipulagningu alþjóðafyrirtækja sem gerðar eru í þeim eina tilgangi að skattgreiðslur þeirra verði óvenjulágar eða engar eins og ýmis dæmi sanna. Slíkt er gert með því að nýta glufur í skattareglum einstakra ríkja í samspili við tvísköttunarsamninga með þeim afleiðingum að tilfærsla verður á hagnaði umræddra fyrirtækja frá háskattaríkjum til lágskattaríkja eða –svæða. Þetta þýðir að ríkið þar sem hagnaðurinn myndast í raun, og eigi þar með af almennt viðurkenndri ástæðu skattlagningarréttinn, kann að verða af þeim rétti og verulegum skatttekjum.

     

    Mikilvægur liður í BEPS aðgerðaráætluninni er samþykkt ríkja á marghliða samningi, svokölluðum MLI (e. Multilateral Instrument), sem felur í sér tilteknar breytingar á gildandi tvísköttunarsamningum hvað varðar ákveðnar lágmarkskröfur til að stemma stigu við framangreindum skattaflótta. Ákvæði MLI munu ganga framar tilgreindum ákvæðum í tvísköttunarsamningum þeirra ríkja sem hafa komist að sameiginlegri niðurstöðu um að beita MLI. Í meðfylgjandi tengli er unnt að skoða hvernig tvísköttunarsamningar þeirra ríkja, sem undirritað hafa MLI, munu breytast að því er varðar þau ákvæði sem falla undir MLI.

     

    Fjármála- og efnahagsráðherra undirritaði MLI fyrir hönd Íslands þann 7. júní 2017 ásamt 62 öðrum ríkjum. Þann 22. mars sl. höfðu fimm ríki fullgilt MLI samninginn og afhent staðfestingar þess efnis til OECD. Það var sá lágmarksfjöldi sem þurfti til að hann tæki gildi. MLI samningurinn mun því koma til framkvæmda gagnvart þessum ríkjum þann 1. júlí 2018. Ríkin eru Austurríki, Mön, Jersey, Pólland og Slóvenía. Með þessu er stórt skref stigið í baráttunni gegn skattaskipulagningu þar sem hagnaður er færður til málamynda til ríkja eða svæða þar sem komast má hjá eðlilegri skattlagningu. Reiknað er með að það muni taka a.m.k tvö ár þar til MLI samningurinn verði kominn til framkvæmda hjá öllum undirritunaraðilum.

     

    Íslensk stjórnvöld eru að vinna að fullgildingu samningsins sem m.a. felst í því að þýða MLI samninginn yfir á íslensku. Samhliða er unnið að tilkynningu Íslands til OECD. Samkvæmt henni munu lágmarksákvæði MLI verða tekin upp, auk þess sem tilgreindir verða amk 30 gildandi tvísköttunarsamningar sem óskað er eftir að falli undir MLI. Vonast er til þess að fullgildingarferlinu ljúki vel fyrir lok árs þannig að MLI samningurinn komi til framkvæmda hér á landi um næstu áramót."

     

    Í hlekk hér að ofan með fréttinni má sjá umrædda frétt af vef Fjármála- og efnahagsráðuneytisins.