Stimpilgjald - hlutaskipting félags

E.g., 2019-08-20
E.g., 2019-08-20
  • Bankaskattur lækkar í þrepum

    Yfirlýst markmið frumvarpsins er auka skilvirkni í fjármálakerfinu og þar með lækka kostnað neytenda. Skatturinn hafi upphaflega verið settur til þess að mæta kostnaði ríkisins af fjármálahruninu. Skatturinn var síðan hækkaður og gildissvið hans víkkað árið 2013 þannig að fjármálafyrirtæki í slitameðferð yrðu einnig skattskyld. Skatturinn var hækkaður svo enn frekar til að fjármagna leiðréttingu verðtryggðra húsnæðislána sama ár. Nú þykir tímabært að lækka aftur skattinn til að koma til móts við gagnrýni hagsmunaaðila á fjárhæð bankaskattsins í því skyni að liðka fyrir lækkun útlánavaxta og hækkun inneignarvaxta til hagsbóta fyrir almenning.

     

    Í hlekk með fréttinni, uppi í hægra horni, er að finna frumvarpið í heild sinni.

  • Frumvarp til laga um félagasamtök til almannaheilla

    Í hlekk með fréttinni, uppi í hægra horni, er að finna frumvarpið í heild sinni.

  • Frumvarp til laga um töku gjalds vegna fiskeldis í sjó og fiskeldissjóð

  • Tvísköttunarsamningur - skattlagningarréttur

    Nánar úr úrskurði yfirskattanefndar:

    "Fram er komið í málinu að kærandi starfaði á árinu 2017 sem prófessor við háskóla í X-landi, sbr. staðfestingu M, dags. 20. september 2018, sem er meðal gagna málsins. Í málinu er deilt um skattalega meðferð launatekna kæranda vegna þessara starfa hans, en ekki er ágreiningur um að þær hafi numið alls 10.115.400 kr. á árinu 2017, svo sem kærandi tilgreindi í skattframtali sínu árið 2018.

     

    Kærandi er heimilisfastur hér á landi og ber hér ótakmarkaða skattskyldu samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, og 19. gr. laga nr. 4/1995, um tekjustofna sveitarfélaga. Í því felst að kæranda var skylt að greiða tekjuskatt og útsvar af öllum tekjum sínum á árinu 2017 hvar sem þeirra var aflað, þar með töldum umræddum launatekjum frá Indlandi. Við álagningu á kæranda bar hins vegar að gæta ákvæða tvísköttunarsamnings við X-land, sbr. auglýsingu í C-deild Stjórnartíðinda. Samkvæmt b-lið 3. mgr. 2. gr. samningsins tekur samningurinn að því er Ísland varðar til tekjuskatts til ríkisins og útsvars til sveitarfélaga. Í 1. mgr. 20. gr. samningsins kemur fram að prófessor, kennari eða rannsóknarmaður, sem er eða var heimilisfastur í samningsríki rétt fyrir komu til hins samningsríkisins í því skyni að kenna eða stunda rannsóknir, eða hvoru tveggja, við háskóla, framhaldsskóla eða aðra sambærilega samþykkta stofnun í síðarnefnda samningsríkinu, skal undanþeginn skatti í því ríki af endurgjaldi fyrir slíka kennslu eða rannsóknir á tímabili sem er ekki lengra en tvö ár frá komudegi hans til þess ríkis. Ekki verður annað séð en að umrætt ákvæði tvísköttunarsamningsins taki til launa kæranda vegna starfa hans í X-landi á árinu 2017. Er því fallist á með ríkisskattstjóra að skattlagningarréttur teknanna sé hér á landi.

     

    Vegna athugasemda í kæru til yfirskattanefndar varðandi skattalega meðferð tekna kæranda í X-landi skal tekið fram að þær upplýsingar geta ekki breytt framangreindri niðurstöðu í ljósi ákvæða tvísköttunarsamnings Íslands og X-lands. Þess er þó að geta að í samningnum eru sérstök úrræði til handa gjaldanda telji hann að ráðstafanir, sem gerðar séu af öðru hvoru eða báðum samningsríkjunum, leiði eða muni leiða til skattlagningar að því er hann varði sem ekki sé í samræmi við ákvæði samningsins, sbr. 26. gr. hans. Getur gjaldandi þá, án þess að það raski rétti hans til að færa sér í nyt þau réttarúrræði sem lög þessara ríkja kveða á um, lagt málið fyrir bært stjórnvald í því samningsríki þar sem hann er heimilisfastur. Í ákvæði 2. mgr. 26. gr. er gert ráð fyrir að ef bært stjórnvald getur ekki sjálft leyst málið á viðunandi hátt skal það leitast við að leysa málið með gagnkvæmu samkomulagi við bært stjórnvald í hinu samningsríkinu. Að því leyti sem athugasemdir í kæru til yfirskattanefndar lúta að erindisrekstri af því tagi sem hér um ræðir er rétt að kærandi leiti til ríkisskattstjóra með beiðni um aðstoð á þessum grundvelli."

     

    Í hlekk með fréttinni er að finna úrskurð yfirskattanefndar í heild sinni.

  • Frumvarpsdrög til laga um breytingu á lögum um tekjuskatt og lögum um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur (skattlagning tekna af höfundaréttindum)

  • Frumvarp til laga um breytingu á lögum um tekjuskatt (ríki-fyrir-ríki skýrslur)

    Með breytingarlögum nr. 112/2016, á lögum um tekjuskatt nr. 90/2003, var ákvæði um svokallaðar ríki-fyrir-ríki skýrslur upphaflega innleitt í 91. gr. a. laganna. Ákvæðið á rætur að rekja til leiðbeininga OECD og samkomulags Íslands á vegum OECD um skipti á ríki-fyrir-ríki skýrslum um starfsemi fjölþjóðlegra fyrirtækjasamstæðna. Markmið slíkra skýrslna er að auðvelda skattyfirvöldum að fá yfirsýn yfir starfsemi fjölþjóðlegra fyrirtækjasamstæðna.

     

    Með frumvarpi þessu eru hins vegar lagðar til breytingar á 91. gr. a. laga um tekjuskatt, nr. 90/2003, með síðari breytingum, í tilefni af athugasemdum OECD um fyrrgreint ákvæði, þar sem talið var að skerpa þyrfti á tilteknum atriðum, s.s. um fjárhæðarviðmið vegna skila á ríki-fyrir-ríki skýrslum, sem og að ekki sé ákvæði til staðar um skilaskyldu staðgöngufélaga móðurfélaga.

     

    Í frumvarpinu eru aðallega lagðar til þríþættar efnisbreytingar á umræddu ákvæði. Í fyrsta lagi er lagt til að viðmiðunarfjárhæð vegna skilaskyldu innlendra móðurfélaga á ríki-fyrir-ríki skýrslum verði miðuð við evrur en ekki íslenskar krónur. Er slík breyting talin eðlileg í ljósi þess að venjan er sú samkvæmt upplýsingum frá ríkisskattstjóra að skilaskyld félög séu að jafnaði ekki gerð upp í íslenskum krónum.

     

    Í öðru lagi er lögð til breyting á 2. mgr. sem fjallar um það hvenær skylda til að skila ríki-fyrir-ríki skýrslu hvílir á innlendum félögum þrátt fyrir að þau teljist ekki vera fjölþjóðlegar heildarsamstæður. Í ljósi ábendinga OECD er nú tekið af skarið um það að slík skylda getur verið til staðar þegar ekki er í gildi samkomulag milli bærra stjórnvalda sem
    kveður á um sjálfvirk upplýsingaskipti á ríki-fyrir-ríki skýrslum um skattskil. Það sama getur átt við ef ríkisskattstjóri hefur tilkynnt íslenska félaginu að kerfisbrestur (e. systemic failure) sé til staðar í heimilisfestarríki móðurfélags sem leiðir til þess að íslensk skattyfirvöld fá ekki ríki-fyrir-ríki skýrslur. Með kerfisbresti er átt við það þegar ríki hefur gert samkomulag við
    annað ríki um sjálfvirk upplýsingaskipti milli bærra stjórnvalda á ríki-fyrir-ríki skýrslum um skattskil en sjálfvirk upplýsingaskipti fara ekki fram vegna ástæðna sem ekki eru í samræmi
    við samkomulagið eða til staðar er viðvarandi ástand í ríki þar sem sjálfvirk upplýsingaskipti fara ekki fram á ríki-fyrir-ríki skýrslum.

     

    Í þriðja lagi er bætt við nýrri málsgrein um svokölluð staðgöngufélög móðurfélaga (e. surrogate parent entity). Með staðgöngufélagi móðurfélags er átt við samstæðufélag innan
    fjölþjóðlegrar heildarsamstæðu sem hefur verið tilnefnt sem staðgengill móðurfélags innan heildarsamstæðu og ber ábyrgð á að skila ríki-fyrir-ríki skýrslum í heimilisfestarríki þess fyrir
    hönd heildarsamstæðunnar að nánar tilgreindum skilyrðum uppfylltum.

     

    Í hlekk með fréttinni er að finna frumvarpið í heild sinni.

  • Frumvarp til laga um breytingu á lögum um bindandi álit í skattamálum

  • Mannréttindadómstóll Evrópu - ne bis in idem

    Upptök máls þessa á rætur sínar að rekja til dóms Hæstaréttar nr. 416/2013, hvar kærandi (ákærði í málinu) var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi, gert að greiða kr. 21.000.000 í sekt og skyldi átta mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd. Ákæran í hæstaréttarmálinu laut að því að ákærði hafi látið undir höfuð leggjast að telja fram fjármagnstekjur að fjárhæð kr. 120.026.444, vegna tekna hans af uppgjöri tveggja framvirkra skiptasamninga.

     

    Dómi Hæstaréttar skaut kærandi til Mannréttindadómstóls Evrópu þar sem hann taldi að beiting skattalegs álags á gjaldstofna hans, síðari tíma sakamál og sakfelling vegna sama skattalagabrots hafi falið í sér að réttað hafi verið yfir honum og refsað tvisvar fyrir sama brotið, sem færi gegn 4. gr., 7. viðauka, Mannréttindasáttmála Evrópu.

     

    Mannréttindadómstóllinn komst að þeirri niðurstöðu í málinu að réttað hafi verið yfir og refsað kæranda, fyrir sömu eða efnislega sömu háttsemi, af hálfu tveggja mismunandi yfirvalda, í tveimur mismunandi málsmeðferðum, sem hafi skort tilskilda tengingu á milli, sem fæli í sér brot á 4. gr. 7. viðauka, Mannréttindasáttmála Evrópu. Í niðurstöðu sinni vísaði Mannréttindadómstóllinn m.a. til þess að skort hafi á samþættingu málsmeðferða í tíma, sem og að málsmeðferð beggja yfirvalda hafi verið verulega sjálfstæð, þ.e. við öflun og rannsókn á sönnunargögnum málsins. Í tengslum við samþættingu á milli málsmeðferðanna var sérstaklega vísað til þess, að samanlögð lengd málsmeðferðanna hafi tekið þrjú ár og sjö mánuði. Yfir þann tíma hafi málsmeðferðirnar aldrei verið reknar samhliða á neinum tímapunkti. Ennfremur hafi kærandi ekki verið ákærður af hálfu ákæruvaldsins fyrr en ellefu mánuðum eftir að ríkisskattstjóri hafi tekið lokaákvörðun sína, sem og að hin sjálfstæða sakamálsmeðferð hafi haldið áfram í tvö ár í kjölfar þess.

     

    Í hlekk með fréttinni er að finna dóm Mannréttindadómstólsins í heild sinni, þ. á m. umfjöllun dómsins um skaðabætur.

  • Fyrirhugaðar skattalagabreytingar á Spáni- söluhagnaður og arður

     

    Skattlagning söluhagnaðar og arðs frá erlendum félögum

     

    Þessa dagana liggur fyrir spænska þinginu lagafrumvarp er felur í sér skattalagabreytingar þar í landi. Varða breytingarnar skattlagningu á arði frá erlendum dótturfélögum annars vegar og söluhagnaðar vegna sölu á eignarhlutum spænskra félaga í félögum á erlendri grundu hins vegar.

     

    Hingað til hafa ofangreindur söluhagnaður og arðgreiðslur verið að fullu undanskyldar skattlagningu á Spáni en verði frumvarpið til laganna samþykkt mun það koma til með að breytast. Hinar fyrirhuguðu breytingar fela í sér að raunskattlagning muni nema u.þ.b. 1,25%.

     

    Ekki liggur endanlega fyrir hvort af ofangreindum tekjum verði greidd staðgreiðsla en þann 13. febrúar nk. mun fyrsta atkvæðagreiðsla um afdrif frumvarpsins fara fram á spænska þinginu.

     

    KPMG á Íslandi mun fylgjast með afgreiðslu spænska þingsins á hinum fyrirhuguðu breytingum en verði frumvarpið að lögum er gert ráð fyrir að gildistaka þess verði frá og með 1. janúar 2019 og ljóst að þetta getur haft áhrif á alþjóðlegar samstæður með eignarhaldsfélagi á Spáni.

  • Mannréttindadómstóll Evrópu - ne bis in idem

    Mál þetta á rætur sínar að rekja til dóms Hæstaréttar nr. 323/2003 þar sem kærandi (ákærða) var sakfelld fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa í fjögur ár staðið skil á efnislega röngum skattframtölum, með þeirri háttsemi að telja ekki fram arðgreiðslur frá erlendu félagi hennar, skráð á Bahamaeyjum, sem og erlendar vaxtatekjur. Gerðist hún þar með brotleg við 1. mgr. sbr. 3. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

     

    Dómi Hæstaréttar skaut kærandi til Mannréttindadómstóls Evrópu á þeim grundvelli að henni hafi í raun verið refsað tvisvar fyrir sama brotið. Hélt kærandi því fram fyrir Mannréttindadómstól Evrópu að íslensk skattyfirvöld hafi rannsakað mál hennar frá maí 2008 þangað til í október 2012, þegar yfirskattanefnd kvað upp úrskurð sinn. Þá hafi lögregluyfirvöld rannsakað mál kæranda frá því í nóvember 2011 sem hafi lokið með fyrrgreindum dómi Hæstaréttar í janúar 2014. Hélt kærandi því fram að umræddar rannsóknir hafi einungis skarast í ellefu mánuði. Þá hafi þær verið ítarlegri en efni málsins gaf tilefni til, hafi falið í sér endurtekningar og verið ófyrirsjáanlegar.

     

    Mannréttindadómstóll Evrópu komst að þeirri niðurstöðu að krafa kæranda í málinu væri ótæk. Dómstóllinn vísaði m.a. til þess að kærandi hafi sjálf borið ábyrgð á hluta tafarinnar á vinnslu málsins með því að vera ekki samvinnuþýðari við rannsókn þess. Einnig, að teknu tilliti til kringumstæðna málsins, þá sérstaklega hvað varðar skörun í tíma og samstarfið á milli skattyfirvalda, lögreglu og ákæruyfirvalda við öflun og mats sönnunargagna í málinu, hafi verið nægjanleg samþætting, bæði í efni og tíma, við meðferð málsins.

     

    Ennfremur vísaði dómstólinn til þess að rannsókn á máli Jóns Ásgeirs Jóhannessonar hafi tekið talsvert lengri tíma en mál kæranda og lögreglurannsókn þess staðið yfir árum saman eftir að skattyfirvöld luku máli hans af sinni hálfu, sem og skort hafi á samráð stofnana við rannsókn þess máls. 

     

    Í hlekk að ofan með fréttinni er að finna umræddan dóm Mannréttindadómstólsins í heild sinni.