Stimpilgjald - hlutaskipting félags

E.g., 2018-07-19
E.g., 2018-07-19
  • Breytingar á ýmsum skattalögum

    Gildistaka breytinga

     

    Breytingalögin öðlast gildi við birtingu. Þrátt fyrir það koma breytingar á tekjuskattslögum ekki til framkvæmda fyrr en 1. janúar 2019 og breyting á virðisaukaskattslögum ekki til framkvæmda fyrr en 1. júlí 2019.

     

    Breytingar á lögum nr. 90/2003, um tekjuskatt

     

    Í 55. gr. tekjuskattslaga er kveðið á um að ríkisskattstjóri geti, að vissum skilyrðum uppfylltum, heimilað að skattlögð séu saman tvö eða fleiri hlutafélög sem hér á landi bera ótakmarkaða skattskyldu. Ákvæðum greinarinnar var breytt á þann veg að hér lendum föstum starfsstöðvum félaga heimilisfastra í aðildarríkjum EES og EFTA eða í Færeyjum verður heimil samsköttun með innlendum samstæðufélögum að uppfylltum sömu skilyrðum og gilda um innlend félög, þ.e. um 90% eignarhald á föstu starfsstöðinni innan samstæðunnar allt viðkomandi sameiginlegt reikningsár, nema þegar um nýstofnaða starfsstöð er að ræða eða lokun starfsstöðvar.

     

    Kveðið er á um viðamikla takmörkun á nýtingu taps fastrar starfsstöðvar við samsköttun. Tap starfsstöðvar er því aðeins frádráttarbært hjá íslensku félagi að ekki sé unnt að jafna tapið hjá erlendu félagi starfsstöðvarinnar.

     

    Meginregla í ríkjum EES er að tap er yfirfæranlegt milli ára líkt og hér á landi. Við álagningu gjalda er því ekki útséð um hvort tap föstu starfsstöðvarinnar kunni að nýtast síðar við skattlagningu í heimaríki hins erlenda félags. Við þær aðstæður girðir takmörkunin fyrir jöfnun tapsins við hagnað samskattaðra íslenskra félaga og því er varla hægt að tala um þátttöku starfsstöðvarinnar í samsköttun.

     

    Breytingar á lögum nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda

     

    Í 3. mgr. 7. gr. laga um staðgreiðslu opinberra gjalda er kveðið á um að vinnuveitandi starfsmanna, sem ráðnir eru til starfa á grundvelli samnings um útleigu á vinnuafli, teljist vera launagreiðandi þeirra hafi „starfsmannaleigan“ ekki skattalega heimilisfesti hér á landi.

     

    Í 4. mgr. sömu lagagreinar er kveðið á um að „notendafyrirtæki“ leigðs vinnuafls beri ábyrgð launagreiðanda ef „starfsmannaleiga“, með staðfestu innan EES, hefur ekki réttilega staðið skil á staðgreiðslu.

     

    Ákvæði þessi hafa verið túlkuð þannig að umrædd ábyrgð vinnuveitanda eða notanda vinnuafls eigi aðeins við um leigt vinnuafl á grundvelli samnings við starfsmannaleigur, í skilningi laga nr. 139/2005, um starfsmannaleigur. Breytingin nú felst í því að „aðrir aðilar sem leigja út vinnuafl“ eru lagðir að jöfnu við starfsmannaleigur í ákvæðunum. Ábyrgð vinnuveitanda og notanda vinnuafls á skilum skatts í staðgreiðslu er því jafn rík hvort heldur þeir leigja til sín vinnuafl frá starfsmannaleigu eða öðrum.

     

    Breytingar á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt

     

    Með breytingalögunum var nýtt ákvæði tekið upp í virðisaukaskattslög, ákvæði 5. gr. B, þess efnis að erlend atvinnufyrirtæki með heimilisfesti eða fasta starfsstöð erlendis, sem selja hingað til lands ákveðna tegund þjónustu eða vara til annarra en atvinnufyrirtækja, geti valið á milli almennrar skráninga á virðisaukaskattsskrá, skv. 5. gr., og einfaldrar skráningar í rafrænt skráningarkerfi. Heimild þessi tekur til skráningar vegna sölu á eftirtalinni þjónustu og vörum:

     

    • Þjónustu sem veitt er rafrænt.
    • Fjarskiptaþjónustu.
    • Útvarps- og sjónvarpsþjónustu. 
    • Ferðaþjónustu.
    • Blaða og tímarita á pappírsformi seldra í áskrift.

     

    Erlendu atvinnufyrirtæki, sem skráir sig einfaldri skráningu, er ekki heimilt að draga innskatt frá útskatti sem því bera að innheimta og standa skil á í ríkissjóð.

     

    Jafnframt var lögfest heimild til handa ráðherra að setja nánari ákvæði um framkvæmd hinnar nýju lagagreinar, þ.m.t. um skilgreiningu á hugtökum, um uppgjör, tilhögun bókhalds, tekjuskráningu, form og efni sölureikninga, gengisviðmið, gjalddaga o.fl.

     

    Breytingar á tollalögum nr. 88/2005

     

    Í 6. tölul. 1. mgr. 7. gr. tollalaga er kveðið á um útreikning aðflutningsgjalda miðað við leiguverð en ekki tollverð, af m.a. hópbifreiðum sem fluttar eru til landsins til tímabundinna nota. Sá útreikningur tekur m.a. til hópbifreiða, sem koma til landsins með ferðamannahóp, en fara ekki úr landi með þeim sama hópi. Sú breyting var gerð að ef leiguverð liggur ekki fyrir skal það áætlað fyrir hvern byrjaðan mánuð sem 1/60 af meðaltollverði innfluttra hópbifreiða í sama tollskrárnúmeri á síðustu þremur árum. Meðaltollverð skal birt með auglýsingu í A-deild Stjórnartíðinda ár hvert.

     

    Aðflutningsgjöld af hópbifreiðum skulu innheimt við komu bifreiðar til landsins miðað við áætlaðan notkunartíma hennar hér á landi. Fari notkunartími fram úr þeirri áætlun skulu aðflutningsgjöld sem á vantar innheimt við brottför. Til tryggingar slíkri innheimtu er heimilt að fjarlægja skráningarmerki af hópbifreið og verða skráningarmerkin ekki afhent aftur fyrr en aðflutningsgjöld hafa verið greidd.

  • Breytingar á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt

    Gildistaka breytinga

     

    Breytingar sem hér á eftir er fjallað um í köflunum „Skatthlutföll“ og „Innskattur af farþegaflutningum með fólksbifreiðum“ taka gildi 1. júlí 2018, en aðrar breytingar taki gildi 1. janúar 2019.

     

    Þjónustusala úr landi

    Breytingar voru gerðar á 12. gr. vsk-laga, bæði að því er efnisreglur og efnisskipan varðar.

     

    Sú breyting var gerð á 1. töluliður 12. gr. að þar er aðeins kveðið á um undanþágu frá innheimtu vsk við vörusölu úr landi, en undanþágum frá innheimtu vsk við þjónustusölu til erlendra aðila er alfarið skipað í 10. tölulið greinarinnar.

     

    Vinna eða þjónusta sem varðar lausafjármuni eða fasteignir hér á landi telst ávallt vera veitt hér á landi, óháð því hvort erlendur kaupandi stundar starfsemi sem í eðli sínu er vsk-skyld eða ekki.

     

    Ekki var gerð breyting á þeirri reglu að ávallt telst veitt hér á landi þjónusta í tengslum við undanþegna menningar- lista-, íþrótta- og kennslustarfsemi og hliðstæða starfsemi, sem hér fer fram.

     

    Ekki var gerð efnisbreyting á þeirri reglu að þjónusta ferðaskrifstofa og ferðaskipuleggjenda telst veitt utan Íslands að því leyti sem hún varðar fólksflutninga milli landa og vöru eða þjónustu sem ferðamaður nýtir utan Íslands.

     

    Að því er varðar sölu til erlendra aðila, á annars konar þjónustu en að framan getur, er nú gerður greinarmunur á sölu til atvinnufyrirtækja og sölu til annarra.

     

    Kaupandi er atvinnufyrirtæki

     

    Eftir breytingu hljóðar 1. mgr. 10. töluliðar 12. gr. svo: „Þjónusta telst veitt erlendis þegar hún er seld frá Íslandi til atvinnufyrirtækis sem hvorki hefur heimilisfesti hér á landi né stundar hér atvinnustarfsemi frá fastri starfsstöð.“

     

    Orðin „frá“ og „til“ hafa hér grundvallarþýðingu og er ætlað að endurspegla fjarlægðarregluna (e. destination principle). Í athugasemdum frumvarps til breytingalaganna kemur fram að þjónusta telst ekki vera veitt erlendis ef sala hennar og raunveruleg nýting er á Íslandi, ákvæðinu sé eingöngu ætlað að ná til þjónustu sem veitt er yfir landamæri. Sem dæmi um þjónustu sem ekki er veitt yfir landamæri eru nefnd kaup erlends atvinnufyrirtækis á gistiþjónustu og þjónustu bílaleigu hér á landi. Einnig er tekið dæmi af rafrænni þjónustu, fjarskiptaþjónustu og útvarps- og sjónvarpsþjónustu sem veitt er og samtímis nýtt hér á landi af kaupanda. Inntakið í dæmunum er að þjónusta telst ekki veitt yfir landamæri ef nýting hennar er háð veru kaupandans á Íslandi þegar þjónustan er veitt.

     

    Ákvæðið um sölu til erlendra atvinnufyrirtækja nær til hvers konar þjónustu sem fellur undir skattskyldusvið vsk.

     

    Í athugasemdum frumvarps til breytingalaganna kemur fram að með atvinnufyrirtæki sé átt við fyrirtæki sem hefur með höndum „atvinnustarfsemi“ (e. economic activity) og það eins þótt starfsemin sé ekki í hagnaðarskyni. Jafnframt kemur fram að við mat á því hvar þjónusta við atvinnufyrirtæki telst veitt þá skuli gera greinarmun á því hvort kaupandinn er eitt fyrirtæki (e. Single location entity) eða hluti fyrirtækjasamsteypu (e. Multiple location entity). Ef kaupandi þjónustu er eitt fyrirtæki skal nýting þjónustunnar og þar með skattskyldan ávallt miðuð við heimilisfesti eða fasta starfsstöð kaupandans. Ef kaupandi þjónustunnar er aftur á móti hluti af fyrirtækjasamstæðu sem hefur starfsstöðvar í fleiri en einu ríki telst þjónustan vera veitt í því ríki „þar sem fyrirtæki eða föst starfsstöð móttekur undirliggjandi þjónustuþætti hverju sinni, (e. Direct delivery approach)“. Vísað er til leiðbeiningarreglna OECD í þessum efnum. 

     

    Kaupandi er annar en atvinnufyrirtæki

     

    Eftir breytingu hefst 2. mgr. 10. tölul. 12. gr. á orðunum: „Sala á þjónustu til annarra en atvinnufyrirtækja skv. 1. mgr. telst vera veitt erlendis þegar hún er seld frá Íslandi til aðila sem hafa ekki heimilisfesti, lögheimili, varanlega búsetu eða dveljast ekki að jafnaði hér á landi.“

     

    Í tilviki sölu til annarra en atvinnufyrirtækja er undanþágunni líkt og áður aðeins ætlað að taka til þjónustu tiltekinna tegunda sem tæmandi eru upp taldar:

     

    1. Þjónustu sem veitt er rafrænt, þ.e. þjónustu sem veitt er á netinu, sjálfvirkt með lágmarksinngripi þar sem notkun upplýsingatækni er nauðsynlegur þáttur í veitingu þjónustunnar.
    2. Fjarskiptaþjónustu, sem felur í sér þjónustu, miðlun, útsendingu eða viðtöku á boðum, orðum, myndum, hljóði eða öðrum upplýsingum í gegnum þráð, útvarp, ljósboð eða annars konar rafsegulkerfi; fjarskiptaþjónusta felur einnig í sér þjónustu frá þeim aðilum sem veita aðgang að framangreindri þjónustu auk aðgangs að rafrænum fjarskiptanetum og samtengingu þeirra.
    3. Útvarps- og sjónvarpsþjónustu, þ.e. þjónustu sem samanstendur af hljóði eða mynd og miðlað er til almennings um samskiptamiðla í rauntíma samkvæmt ákveðinni dagskrá á ritstjórnarlegri ábyrgð viðkomandi fjölmiðils.
    4. Framsals á höfundarrétti, rétti til einkaleyfis, vörumerkis og hönnunar, svo og framsals annarra sambærilegra réttinda.
    5. Auglýsingaþjónustu.
    6. Ráðgjafarþjónustu, verkfræðiþjónustu, lögfræðiþjónustu, þjónustu endurskoðenda og annarrar sambærilegrar sérfræðiþjónustu, sem og gagnavinnslu og upplýsingamiðlunar.
    7. Þjónustu banka, fjármálafyrirtækja og tryggingafélaga, annarrar en þeirrar sem undanþegin er vsk skv. 9. og 10. tölul. 3. mgr. 2. gr.
    8. Atvinnumiðlunar.
    9. Leigu lausafjármuna, annarra en flutningatækja.
    10. Kvaða og skyldna varðandi atvinnu- eða framleiðslustarfsemi eða hagnýtingu réttinda sem kveðið er á um í framangreindum stafliðum.

     

    Í 3. mgr. 10. tölul. 12. gr. er nú kveðið á um að þrátt fyrir 2. mgr. teljist þjónusta seld öðrum en atvinnufyrirtækjum ávallt vera veitt hér á landi og þar með skattskyld hér þegar raunveruleg nýting hennar á sér stað á Íslandi.  

     

    Greiðsluskylda kaupanda á vsk (öfug greiðsluskylda)

     

    Gerðar voru breytingar á 35. gr. vsk-laga.

      

    Greiðsluskylda kaupanda á vsk tekur til þjónustu sem veitt er til starfsemi hans frá atvinnufyrirtæki heimilisföstu erlendis, útibúi erlendis eða fastri starfsstöð erlendis. Að nokkru leyti er afmörkun þessi skýrari og betur orðuð en sú sem fyrir var og tók til kaupa á þjónustu „erlendis frá“. Líkt og varðandi sölu úr landi hafa orðin „til“ og „frá“ hér grundvallar þýðingu og vísa til þess að sala sé yfir landamæri.

     

    Greiðsluskylda mun ekki falla á kaupanda ef erlendi seljandinn, eða umboðsmaður hans til vsk-skila, er skráður á vsk-skrá vegna starfseminnar hér á landi. Um er að ræða breytingu frá fyrri reglu.  Samkvæmt úrskurði yfirskattanefndar nr. 159/2015 hefur greiðsluskylda vsk af rafrænni þjónustu alfarið hvílt á erlendum seljanda en ekki á innlendum kaupanda, óháð því hvort seljandinn hefur sinnt skráningar- og greiðsluskyldu sinni eða ekki. Eftir breytingu fellur greiðsluskylda á kaupanda ef seljandinn, eða umboðsmaður hans, hefur ekki sinnt skyldu sinni til skráningar á vsk-skrá.

     

    Ekki voru gerðar efnisbreytingar á framkvæmd greiðslu og skýrsluskila kaupanda. Kaupanda ber ótilkvöddum að gera RSK grein fyrir kaupum á skýrsluformi sem RSK ákveður, miðað við almennt uppgjörstímabil vsk, og greiða vsk á gjalddaga tímabilsins.

     

    Eftir breytingar er kaupendum þjónustu skipt í þrjá flokka; fyrirtæki undanþegin vsk, vsk-skyld fyrirtæki og aðra. Skyldur kaupenda eru misríkar eftir því í hvern flokkinn þeir falla. 

     

    Kaupandi er fyrirtæki í undanþeginni starfsemi

     

    Greiðsluskylda hvílir á hverjum þeim sem stundar starfsemi undanþegna vsk skv. 3. mgr. 2. gr. vsk-laga.

     

    Greiðsluskyldan tekur til kaupa á hvers konar þjónustu að utan sem fellur undir skattskyldusvið vsk, en ekki aðeins til þjónustu sem talin er upp í 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. vsk-laga eins og verið hefur.

     

    Greiðsluskylda myndist ekki aðeins við kaup á þjónustu, heldur einnig þegar þjónusta er „veitt til“ starfsemi viðtakanda. Skilja má það orðalag svo að það taki bæði til þess þegar þjónusta er veitt án endurgjalds og þegar þjónusta er veitt í skiptum fyrir aðra þjónustu eða vöru. Við þær aðstæður er viðtakanda þjónustu að utan skylt að greiða í ríkissjóð vsk af gangverði þjónustunnar, sbr. ákvæði 2. mgr. 8. gr. vsk-laga um gangverð.

     

    Kaupandi er vsk-skylt fyrirtæki

     

    Greiðsluskylda hvílir á vsk-skyldum kaupanda „að því leyti“ sem honum er ekki heimilt að færa vsk af þjónustunni til innskatts. Af orðalaginu má ráða að greiðsluskylda vegna kaupa á þjónustu að utan nái aðeins til þess hluta vsk sem kaupandanum er ekki heimilt að færa til innskatts, þ.e. að greiðsluskyldan sé í öfugu hlutfalli við innskattsrétt í blandaðri starfsemi. Eldri regla var að við þessar aðstæður hvíldi full greiðsluskylda vsk á kaupanda, en hann gat jafnframt fengið hluta af greiddum vsk til baka úr ríkissjóði í formi innskatts, í réttu hlutfalli við innskattsrétt í blandaðri starfsemi.

     

    Greiðsluskylda vsk-skyldra fyrirtækja mun taka til kaupa á hvers konar þjónustu sem fellur undir skattskyldusvið vsk, en ekki aðeins til þjónustu sem talin er upp í 10. tölul. 1. mgr. 12. gr. eins og verið hefur.

     

    Nýja reglan vekur spurningu um hvort og þá með hvaða hætti leiðrétta skuli greiddan vsk af keyptri erlendri þjónustu ef breyting verður á innskattshlutfalli í blandaðri starfsemi innan kaupárs. Við færslu innskatts vegna blandaðra nota keyptra aðfanga er á hverju uppgjörstímabili heimilt að nota hlutfallstölu næstliðins árs. Á fyrsta starfsári skal þó reikna hlutfallstölu til bráðabirgða fyrir hvert uppgjörstímabil. Þannig færður hlutfallslegur innskattur skal sæta leiðréttingu á síðasta uppgjörstímabili ársins miðað við hlutfallstölu alls ársins.

     

    Taka má dæmi af fyrirtæki sem í janúar 2019 kaupir til blandaðrar starfsemi sinnar erlenda þjónustu sem því bera að greiða af vsk. Innskattshlutfall næst liðins árs var 60%. Fyrirtækið skal því greiða vsk af 40% kaupverðs erlendu þjónustunnar. Að árinu 2019 liðnu kemur í ljós að innskattshlutfall þess árs nemur 50%. Spurning er þá hvort fyrirtækinu beri að greiða vsk af 10% kaupverðs erlendu þjónustunnar til viðbótar áður greiddum vsk af 40% kaupverðsins.

     

    Svar við þessari spurningu er ekki að finna í breytingalögunum eða í frumvarpi til þeirra. KPMG hefur bent fjármála- og efnahagsráðuneytinu á að hugsanlega mætti taka á þessu álitaefni með því að bæta málsgrein við 5. gr. innskattsreglugerðar nr. 192/1993, er gæti t.d. hljóðað:

    Hafi aðili, á grundvelli 2. mgr. 35. gr. laga nr. 50/1988, greitt virðisaukaskatt af erlendri þjónustu í öfugu hlutfalli við innskattshlutfall viðkomandi uppgjörstímabils, skal við almenn skil fyrir síðasta tímabil ársins fara fram afstemming greiddrar fjárhæðar og leiðrétting færð til hækkunar eða lækkunar á innskatti eftir atvikum.

     

    Annar kaupandi

     

    Undir þennan flokk kaupanda falla allir aðrir en fyrirtæki sem stunda starfsemi undanþegna virðisaukaskatti skv. 3. mgr. 2. gr. vsk-laga og fyrirtæki sem stunda virðisaukaskattsskylda starfsemi. Undir flokkinn geta t.d. fallið menn utan atvinnurekstrar, lögaðilar sem ekki stunda atvinnustarfsemi og eignarhaldsfélög um eignir sem falla utan vöruhugtaks virðisaukaskattslaga.

     

    Greiðsluskylda þessara aðila mun ekki ná til allrar erlendrar þjónustu, heldur aðeins til:

     

    • Framsals á höfundarrétti, rétti til einkaleyfis, vörumerkis og hönnunar, svo og framsals annarra sambærilegra réttinda.
    • Auglýsingaþjónustu.
    • Ráðgjafarþjónustu, verkfræðiþjónustu, lögfræðiþjónustu, þjónustu endurskoðenda og annarrar sambærilegrar sérfræðiþjónustu, sem og gagnavinnslu og upplýsingamiðlunar.
    • Þjónustu banka, fjármálafyrirtækja og tryggingafélaga, annarrar en þeirrar sem undanþegin er virðisaukaskatti skv. 9. og 10. tölul. 3. mgr. 2. gr.
    • Atvinnumiðlunar.
    • Leigu lausafjármuna, annarra en flutningatækja.
    • Kvaða og skyldna varðandi atvinnu- eða framleiðslustarfsemi eða hagnýtingar framangreindra réttinda.

     

    Greiðsluskylda þessara aðila er því aðeins til staðar að kaupverð umræddrar þjónustu nemi a.m.k. 10.000 kr. á viðkomandi tveggja mánaða uppgjörstímabili vsk.

     

    Skráningar- og skilaskylda erlends seljanda

     

    Gerðar voru tvenns konar breytingar á skyldu erlendra seljenda til skráningar á vsk-skrá og til innheimtu og skila á vsk.

     

    Annars vegar var gerð breyting á þeirri skráningar- og skilaskyldu sem kveðið er á um í 35. gr. Skyldan tók aðeins til rafrænt afhentrar þjónustu, en tekur eftir breytingu til fjarskiptaþjónustu og útvarps- og sjónvarpsþjónustu, auk rafrænt veittrar þjónustu.

     

    Skyldan hefur verið til staðar við sölu til annarra er þeirra sem skráðir eru á vsk-skrá. Eftir breytingu á  skyldan aðeins við um sölu til annarra en atvinnufyrirtækja. Breytingin felst í því að sala til atvinnufyrirtækja, sem ekki eru á vsk-skrá, fellir ekki skráningar- og skilaskyldu á seljanda.

     

    Gerð var sú orðalagsbreyting að umrædd skylda fellur á „atvinnufyrirtæki“ með heimilisfesti eða fasta starfsstöð erlendis í stað „aðila“.

     

    Hins vegar var við 34. gr. aukið tveimur málsgreinum um skráningar- og skilaskyldu vsk vegna áskriftarsölu til landsins á blöðum og tímaritum á pappírsformi. Í fyrri málsgreininni er kveðið á um að slík skylda fellur á erlend atvinnufyrirtæki, sem selja blöð og tímarit á pappírsformi til landsins í áskrift, ef umfang sölu er yfir því veltumarki sem kveðið er á um í 3. tölul. 4. gr., (nú 2 milljónir króna). Í síðari málsgreininni er kveðið á um greiðslu og skýrsluskil og er það ákvæði í samræmi við almennar reglur.

     

    Ekki voru með umræddum lögum gerðar breytingar á því með hvaða hætti erlendur seljandi skal skráður á vsk-skrá. Slík breyting var hins vegar gerð með öðrum lögum, sjá þingskjal 1252. Með þeim var lagður grundvöllur að upptöku rafræns skráningarkerfis fyrir erlend atvinnufyrirtæki sem selja hingað, öðrum en atvinnufyrirtækjum, þjónustu og vörur tiltekinnar tegundar. Nánari grein er gerð fyrir breytingu þessari í öðrum pistli hér á Skattatíðindum.

     

    Skatthlutföll

     

    Gerðar voru tvær breytingar á 2. mgr. 14. gr. vsk-laga.

     

    Annars vegar er sala, þ.m.t. í áskrift, á tímaritum, dagblöðum, landsmála- og héraðsfréttablöðum á rafrænu formi felld undir 11% vsk, eins og sala sömu miðla á prentuðu formi.

     

    Hins vegar er var gerð sú breyting á orðalagi að undir 11% vsk falla „áskriftargjöld útvarps- og sjónvarpsstöðva“ í stað orðalagsins „afnotagjöld útvarpsstöðva“. Ekki er um efnisbreytingu að ræða.

     

    Innskattur af farþegaflutningum með fólksbifreiðum

     

    Í 6. tölul. 3. mgr. 16. gr. vsk-laga er kveðið á um að óheimilt sé að telja til innskatts vsk af öflun, rekstri og leigu fólksbifreiða. Í 6. mgr. greinarinnar er kveðið á um undantekningu frá því banni. Vsk-skyldum aðilum, sem hafa með höndum sölu eða leigu bifreiða, er heimilt að telja vsk af aðföngum vegna þeirra viðskipta til innskatts. Sú breyting var gerð á ákvæðinu að undantekningin mun einnig taka til vsk-skyldra rekstraraðila fólksbifreiða sem hafa sérstakt leyfi Samgöngustofu til farþegaflutninga í ferðaþjónustu. Í athugasemdum frumvarps til breytingalaganna kemur fram að undantekningin nær aðeins til fólksbifreiða sem eingöngu eru notaðir í ferðaþjónustunni.

  • MLI samningurinn - gildistaka alþjóðlegs þjóðréttarsamnings gegn skattundanskotum

    Eftirfarandi kemur fram á heimasíðu Fjármála- og efnahagsráðuneytisins:

     

    "Alþjóðasamningurinn MLI, sem ætla er að stemma stigu við skattaflótta, og sem Ísland undirritaði í fyrra, tekur gildi 1. júlí á þessu ári gagnvart þeim ríkjum sem fullgilt hafa samninginn. Undirritunaraðilar samningsins eru nú 78 og hafa yfir 100 ríki lýst vilja til að undirrita samninginn. Samningurinn er sá eini sinnar tegundar og með gerð hans eru unnt að breyta þúsundum tvísköttunarsamninga án þess að stjórnvöld í hverju ríki þurfi að fara í tímafrekar tvíhliða viðræður við hvern og einn samningsaðila.

     

    Efnahags- og framfarastofnun Evrópu, OECD, ásamt leiðtogum G20 ríkjanna kynnti í október 2015 svokallaða BEPS aðgerðaráætlun (e. Base Erosion and Profit Shifting), sem hefur það að markmiði að útfæra lausnir gegn skattaskipulagningu alþjóðafyrirtækja sem gerðar eru í þeim eina tilgangi að skattgreiðslur þeirra verði óvenjulágar eða engar eins og ýmis dæmi sanna. Slíkt er gert með því að nýta glufur í skattareglum einstakra ríkja í samspili við tvísköttunarsamninga með þeim afleiðingum að tilfærsla verður á hagnaði umræddra fyrirtækja frá háskattaríkjum til lágskattaríkja eða –svæða. Þetta þýðir að ríkið þar sem hagnaðurinn myndast í raun, og eigi þar með af almennt viðurkenndri ástæðu skattlagningarréttinn, kann að verða af þeim rétti og verulegum skatttekjum.

     

    Mikilvægur liður í BEPS aðgerðaráætluninni er samþykkt ríkja á marghliða samningi, svokölluðum MLI (e. Multilateral Instrument), sem felur í sér tilteknar breytingar á gildandi tvísköttunarsamningum hvað varðar ákveðnar lágmarkskröfur til að stemma stigu við framangreindum skattaflótta. Ákvæði MLI munu ganga framar tilgreindum ákvæðum í tvísköttunarsamningum þeirra ríkja sem hafa komist að sameiginlegri niðurstöðu um að beita MLI. Í meðfylgjandi tengli er unnt að skoða hvernig tvísköttunarsamningar þeirra ríkja, sem undirritað hafa MLI, munu breytast að því er varðar þau ákvæði sem falla undir MLI.

     

    Fjármála- og efnahagsráðherra undirritaði MLI fyrir hönd Íslands þann 7. júní 2017 ásamt 62 öðrum ríkjum. Þann 22. mars sl. höfðu fimm ríki fullgilt MLI samninginn og afhent staðfestingar þess efnis til OECD. Það var sá lágmarksfjöldi sem þurfti til að hann tæki gildi. MLI samningurinn mun því koma til framkvæmda gagnvart þessum ríkjum þann 1. júlí 2018. Ríkin eru Austurríki, Mön, Jersey, Pólland og Slóvenía. Með þessu er stórt skref stigið í baráttunni gegn skattaskipulagningu þar sem hagnaður er færður til málamynda til ríkja eða svæða þar sem komast má hjá eðlilegri skattlagningu. Reiknað er með að það muni taka a.m.k tvö ár þar til MLI samningurinn verði kominn til framkvæmda hjá öllum undirritunaraðilum.

     

    Íslensk stjórnvöld eru að vinna að fullgildingu samningsins sem m.a. felst í því að þýða MLI samninginn yfir á íslensku. Samhliða er unnið að tilkynningu Íslands til OECD. Samkvæmt henni munu lágmarksákvæði MLI verða tekin upp, auk þess sem tilgreindir verða amk 30 gildandi tvísköttunarsamningar sem óskað er eftir að falli undir MLI. Vonast er til þess að fullgildingarferlinu ljúki vel fyrir lok árs þannig að MLI samningurinn komi til framkvæmda hér á landi um næstu áramót."

     

    Í hlekk hér að ofan með fréttinni má sjá umrædda frétt af vef Fjármála- og efnahagsráðuneytisins.

  • 2018 amendments to Icelandic domestic tax legislation

    The following are the main changes which are applicable to the income year of 2018:

    The most notable change is the increase of the tax rate for Capital Income Tax by 2%, irrespective of whether a taxable person or a company is subject to unlimited or limited tax liability in Iceland. As a result taxpayers with unlimited tax liability in Iceland are now subject to 22% tax on any dividends, interest, capital gains and rental income arising. Non-resident persons with limited tax liability in Iceland are now subject to withholding tax of 22% on dividends, capital gains and income from immovable property (on half the income if leasing residential housing). Non-resident companies with limited tax liability in Iceland shall be subject to 20% withholding tax on dividends, capital gains and 22% on royalties. Furthermore, both non-resident persons and non-resident companies will be subject to 12% withholding tax on any interest accrued, exceeding the amount of ISK 150,000. The aforementioned rules will be applied unless otherwise provided for by exemption from taxation or a reduced withholding tax rate in an applicable Double Taxation Agreement which Iceland has concluded with other countries.

     

    With regard to legal entities other than limited liability companies, such as partnerships, either subject to unlimited or limited tax liability in Iceland, the tax rate for business profits has also been increased from 36% to 37.6%. Otherwise such entities are affected by the same tax law changes, as limited liability companies, as described above.

     

    Other changes include the increase of the Carbon Tax levied on parties that manufacture or import carbon products (e.g. gas, gasoline, diesel oil, jet fuel) either for resale or for their own use by 50%, instead of the previously intended 100% increase provided for in the 2018-2022 Icelandic Government’s Fiscal Budget Plan. Furthermore, the Carbon Tax will supposedly rise in coming years on account of Iceland’s environmental obligations.

     

    Moreover, the temporary exemption from Value Added Tax on environment-friendly motor vehicles (such as electric and plug-in hybrid vehicles) has been further extended for three years.

     

    Since a new Icelandic government took effect last December various other tax changes are supposedly to be considered during their first year in office, e.g. reduction in VAT on Icelandic written language, music, and books. As well as tax changes being considered with respect to the taxation of the media and taxation of royalties.

     

  • Auglýsingar ríkisskattstjóra vegna ársins 2018

    Nr. 1158/2017:

    Auglýsing um skil á upplýsingum á árinu 2018, vegna framtalsgerðar o.fl.

     

    Nr. 1159/2017:

    Auglýsing um bústofn til eignar í skattframtali 2018.

     

    Nr. 1179/2017:

    Auglýsing um reikning fyrninga og vaxta vegna fjármögnunarleigu fólksbifreiða.

     

     

  • Breytingar á lögum um hluta- og einkahlutafélög og lögum um sjálfseignarstofnanir sem stunda atvinnurekstur

    Nánari umfjöllun:

    Með lögum nr. 25/2017, sem tóku gildi þann 25. maí síðastliðinn, voru gerðar breytingar á lögum um hluta- og einkahlutafélög og lögum um sjálfseignarstofnanir sem stunda atvinnurekstur. Lögin fela í sér kærkomnar orðskýringar og nánari leiðbeiningar sem eru til þess fallnar að minnka óvissu um túlkun og útfærslu laganna. Jafnframt voru gerðar veigamiklar breytingar, m.a. á skilyrðum við stofnun og á lengd tilkynningarfresta. Fyrst ber að nefna að félagasamtök og lífeyrissjóðir geta nú stofnað hluta- og einkahlutafélög. Eigi greiðsla hlutafjár við stofnun hins vegar að fara fram með öðrum verðmætum en reiðufé þá er ekki lengur heimilt að greiða með kröfum á hendur stofnendum eða þeim sem hafa skráð sig fyrir hlutum. Í lögum um hlutafélög var orðalagi 19. gr. um hækkun hlutafjár breytt með þeim hætti að nýir hlutir skulu nú greiddir að fullu í síðasta lagi einu ári eftir að ákvörðun um hækkun hlutafjár var tekin, í stað þess að miða við það tímamark þegar hækkunin var tilkynnt til hlutafélagaskrár.

     

    Hlutverk og ábyrgð stjórnarmanna var skýrt nánar með því að tilgreina að hlutabréf hlutafélaga skulu nú undirrituð af stjórnarmönnum en ekki stjórnendum almennt. Þar að auki var ákvæðum einkahlutafélagalaga breytt til samræmis við hlutafélagalög með því að tilgreina sérstaklega að stjórn skuli gæta þess að hlutaskráin geymi réttar upplýsingar á hverjum tíma. Þá er það í höndum stjórnar hluta- og einkahlutafélaga að meta hvort nauðsynlegt sé af sérstökum ástæðum að halda hluthafafund annarsstaðar en á heimili félagsins. Síðast en ekki síst þá var nýrri málsgrein bætt inn í lögin þar sem framkemur að missi stjórnarmenn eða framkvæmdastjórar hæfi þá skulu þeir upplýsa hlutafélagaskrá um það. Hlutafélagaskrá hefur nú jafnframt heimild til að afskrá stjórnarmenn eða framkvæmdastjóra sem missa hæfi sem slíkir. Var þessi breyting einnig felld inn í lög um sjálfseignarstofnanir í atvinnurekstri. Ákvæði um breytingu á samþykktum hluta- og einkahlutafélaga var gert skýrara þannig að í stað þess að gerð sé krafa um að breyting sé tilkynnt til hlutafélagaskrár þegar í stað þá skal tilkynning nú fara fram innan mánaðar frá samþykkt um breytingu. Að sama skapi var ákvæðum um tilkynningarfrest vegna ákvörðunar um lántöku með sérstökum skilyrðum breytt og fresturinn lengdur úr tveimur vikum í mánuð. Enn fremur var tilkynningarfresturinn á staðfestingu samruna og skiptingar lengdur úr tveimur vikum í einn mánuð og tilgreint sérstaklega að gerningurinn falli niður sé ekki tilkynnt innan þess tíma.

     

    Fyrir nánari umfjöllun bendum við á meðfylgjandi hlekk sem vísar á lögin í heild. 

  • Tvísköttunarsamningur við Austurríki

    Samninginn má nálgast í hlekk með fréttinni.

  • Breytingar á tekjuskattslögum gerðar á vorþingi 2017

    Skattlagning húsaleigutekna manna

    Aukið var við tekjuskattslög nýrri grein, 58. gr. a, sem hefur að geyma ákvæði um skattlagningu tekna manna af útleigu á „íbúðarhúsnæði, frístundahúsnæði og öðru húsnæði“. Öðrum ákvæðum, sem ekki samrýmdust hinni nýju lagagrein, var ýmist breytt eða þau felld brott. Ákvæðið tekur eingöngu til tekna manna, en breytir engu um skattlagningu tekna lögaðila.

     

     

    Meginregla – atvinnurekstrartekjur

    Kveðið er á um þá meginreglu að tekjur manna af útleigu húsnæðis skuli skattlagðar sem tekjur af atvinnurekstri. Á það við um hvers konar húsnæði, þ.m.t. íbúðarhúsnæði og frístundahúsnæði. Meginreglan á jafnt við um langtímaleigu, sem fellur undir húsaleigulög (lög nr. 36/1994), og skammtímaleigu, sem fellur undir lög um gististaði o.fl. (lög nr. 85/2007). Breyting þessi tók gildi 1. janúar 2017, nema gagnvart langtímaleigu íbúðarhúsnæðis. Fram til 1. janúar 2018 gildir áfram ákvæði um að útleiga manns á íbúðarhúsnæði teljist ekki til atvinnurekstrar nema heildarfyrningargrunnur útleigðs húsnæðis nái 27.000.000 kr. í tilviki einhleypings en 54.000.000 kr. í tilviki hjóna eða annars samskattaðs fólks.

     

     

    Viðamiklar undantekningar frá meginreglunni

    Frá meginreglunni um atvinnurekstrartekjur eru gerðar tvær viðamiklar undantekningar, sem annars vegar taka til húsaleigutekna af íbúðarhúsnæði og hins vegar til tekna af heimagistingu.

     

     

    Húsaleigutekjur af íbúðarhúsnæði

    Ekki skulu teljast til atvinnurekstrartekna tekjur manna af útleigu íbúðarhúsnæðis, sem fellur undir húsaleigulög, svo framarlega sem hinar útleigðu eignir eru ekki fleiri en tvær. Útleiga íbúðarhúsnæðis í 30 daga eða skemur fellur ekki undir húsaleigulög heldur lög um gististaði o.fl. Ef útleigðar eignir eru fleiri en tvær teljast tekjur af útleigunni í heild vera atvinnurekstrartekjur. Breyting þessi tekur gildi 1. janúar 2018.

     

     

    Tekjur af heimagistingu

    Ekki teljast til atvinnurekstrartekna tekjur af heimagistingu, skv. lögum um gististarfsemi o.fl. Skilyrði er að heimagistingin hafi verið tilkynnt sýslumanni og fengið skráningarnúmer. Leigutekjur af heimagistingu geta að hámarki numið 2.000.000 kr. á ári. Heimagisting getur tekið til lögheimilis leigusala og einnar annarrar eignar í hans eigu til persónulegra nota hans. Samanlagður fjöldi daga í útleigu getur að hámarki verið 90. Ef leigutekjur fara yfir 2.000.000 kr. á ári, eða ef sýslumaður fellir niður heimagistingarskráningu, teljast allar leigutekjur viðkomandi árs vera atvinnurekstrartekjur. Ef tveir menn eða fleiri eiga saman eign skal gagnvart fjárhæðarmarkinu hjá hverjum og einum horft til heildarleigutekna af eigninni. Ef t.d. tveir menn eiga saman eign í útleigu og heildarleigutekjurnar eru 2.500.000 kr. þá skulu þær skattlagðar sem atvinnurekstrartekjur enda þótt leigutekjur hvors eiganda fyrir sig séu undir 2 milljónum. Breytingar þessar tóku gildi 1. janúar 2017.

     

     

    Leiga á móti leigu

    Áfram stendur heimild manna til að draga leigugjald af íbúðarhúsnæði til eigin nota frá leigutekjum hans af íbúðarhúsnæði sem ætlað er til eign nota. Heimildin er þó rýmkuð frá og með 1. janúar 2018, en frá þeim tíma verður ekki lengur skilyrði að útleigan sé tímabundin.

     

     

    Skattlagning helmings leigutekna

    Áfram standa ákvæði um að aðeins skuli skattlagður helmingur húsaleigutekna manna af útleigu íbúðarhúsnæðis sem ekki telst vera atvinnurekstur. Skatthlutfallið er áfram 20%. Þetta á jafnt við um menn sem bera hér ótakmarkaða og takmarkaða skattskyldu.

     

     

    Takmörkun á frádrætti vaxtagjalda – þunn eiginfjármögnun

    Gerð var sú breyting á ákvæði 57. gr. b tekjuskattslaga að takmörkun á frádrætti vaxtagjalda og affalla, sem mælt er fyrir um í ákvæðinu, tekur frá og með 1. janúar 2018 ekki aðeins til vaxtagjalda og affalla af lánum yfir landamæri heldur einnig til lánveitinga milli innlendra félaga innan sömu samstæðu. Takmörkun þessi er sú að frádráttur vaxtagjalda og affalla vegna lánaviðskipta milli tengdra aðila takmarkast við 30% af hagnaði lántakans. Með hagnaði er í þessu sambandi átt við hagnað fyrir fjármagnsliði, skatta, fyrningar og niðurfærslur eigna (EBITDA). Að því er eignarhlut í hlutdeildarfélögum varðar skal í þessu sambandi miða við kostnaðarverð en ekki hlutdeildaraðferð.

     

    Takmörkunin á ekki við ef;

    ·         vaxtagjöld og afföll af lánum frá tengdum aðilum er innan við 100 milljónir króna,

    ·         lántaki sýnir fram á að eiginfjárhlutfall hans er ekki lægra en tveimur prósentustigum

              undir eiginfjárhlutfalli samstæðunnar sem hann tilheyrir,

    ·         lántaki er fjármálafyrirtæki, vátryggingafélag eða félag í eigu slíkra fyrirtækja og í

              sambærilegum rekstri.

     

    Að virtum ábendingum í umsögnum um frumvarp til breytingalaganna beindi meiri hluti efnahags- og viðskiptanefndar Alþingis því til fjármála- og efnahagsráðuneytisins að samhliða endurskoðun ákvæða um samsköttun verði tekið til skoðunar hvernig megi tryggja að þessi breyting komi ekki niður á eðlilegri fjármögnun innan samstæðu.

     

     

    Tilvísanir til annarra laga

    Leiðréttar voru tilvísanir í 28. gr. og 4. tölul. A-liðar 30. gr. tekjuskattslaga til ákvæða laga nr. 129/1997, um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, í samræmi við gerðar breytingar á þeim lögum. Breytingarnar á lögum nr. 129/1997 fólust í því að auk lífeyrissjóða er ekki aðeins íslenskum fjármálafyrirtækjum og líftryggingafélögum heimilt að taka við viðbótarlífeyrissparnaði, heldur einnig hérlendum útibúum slíkra fyrirtækja og félaga með staðfestu á EES/EFTA/Færeyjum. Í skattframkvæmd virðist hvorki hafa verið dregið í efa að undanþegin tekjuskatti skv. 28. gr. tekjuskattslaga eru mótframlög vinnuveitanda til slíkra útibúa, né að framlög launþega til slíkra útibúa mynda frádráttarrétt skv. 4. tölul. A-liðar 30. gr. tekjuskattslaga.  Með lagfæringum þessum á tilvísunum hefur nú verið eytt hugsanlegum vafa í þeim efnum

     

     

    Nátttröll slegið af

    Orðið sjómannaafsláttur var fellt brott úr 28. gr. og 66. gr. tekjuskattslaga. Hin brott felldu orð voru þó orðin marklaus, því sjómannaafsláttur var felldur brott fyrir nokkrum árum síðan.

     

     

    Samsköttun félaga

    Í frumvarpi því, sem að gerðum breytingum í meðförum Alþingis varð að lögum nr. 59/2017, voru lagðar til umfangsmiklar breytingar á ákvæðum um samsköttun félaga. Annars vegar var lagt til að heimild til samsköttunar yrði ekki bundin við félög heimilisföst á Íslandi, heldur næði heimildin einnig til samsköttunar með félögum heimilisföstum í aðildarríkjum EES, EFTA og í Færeyjum, svo og með hérlendum föstum starfsstöðvum slíkra félaga. Hins vegar var lögð til veruleg þrenging á heimild til tapsnýtingar við samsköttun. Lagt var til að aðeins yrði heimilt að jafna saman tapi og hagnaði samskattaðra félaga innan viðkomandi rekstrarárs, en afnumin yrði heimild til nýtingar taps, sem myndast á samsköttunartímanum, milli samskattaðra félaga á síðari árum samsköttunartímans. Slíku ójöfnuðu tapi yrði aðeins því félaganna, sem það myndast hjá, heimilt að nýta á síðari árum. Fjármála- og efnahagsráðuneytið óskaði eftir því við efnahags- og viðskiptanefnd Alþingis að felldar yrðu brott úr frumvarpinu tillögur þessar um breytingar á reglum um samsköttun. Taldi ráðuneytið tilefni til að endurskoða tillögurnar og hygðist það leggja nýjar tillögur fyrir Alþingi á haustþingi. Við þessari ósk varð þingnefndin og að tillögu hennar voru breytingatillögur þessar felldar brott úr frumvarpinu. 

  • Skipti á upplýsingum milli Íslands og Hollands

    *****

    Tilkynningu frá hollenskum skattyfirvöldum er að finna í tengli með fréttinni. Engin tilkynning hefur komið af hálfu fjármálaráðuneytisins. Helstu ákvæði minnisblaðsins:

     

    Exchange of information

    3. Automatic exchange of information

    3.1. The competent authorities of Iceland and the Netherlands will automatically provide each other with information - if available - about:

    • Immovable property (OECD code 6); as far as the Netherlands is concerned: ownership and value of immovable property; as far as Iceland is concerned: income from immovable property;
    • Business profits (OECD code 7);
    • Dividends (OECD code 10);
    • Interest (OECD code 11);
    • Income from independent personal services (OECD code 14);
    • Income consisting of salaries, wages and other similar remunerations (OECD codes 15);
    • Directors’ fees (OECD code 16);
    • Income of artists and sportsmen (OECD code 17);
    • Income from pensions, annuities, social security benefits and other similar remunerations (OECD codes 18 and 19);
    • Payments to students for education and training (OECD code 20);
    • Other income (OECD code 21).

     

    3.2. The information referred to in paragraph 1 will be provided periodically and at least once per calendar year. Information with regard to a certain calendar year is provided instantly -if possible- and at any rate within six months after the end of the calendar year it relates to.

     

    3.3. If it should appear that the information - provided within the scope of the automatic exchange - is incorrect or incomplete, the competent authorities are obliged to contact each other about this as soon as possible. The same will apply to technical problems or difficulties in converting the data provided.

     

    3.4. The Participants will endeavour to send each other the above mentioned categories of data spontaneously if the automatic exchange is not (yet) possible.

     

    4. Incidental target group campaigns

    The competent authorities can agree by exchange of letters to exchange categories of information, other than the above mentioned categories, automatically or intensified spontaneously for a certain period.

  • Permanent establishment under the Icelandic Income Tax Act

    Permanent establishment

    cf. Act no. 112/2016, effective from January 1, 2016 (draft translation made by KPMG, not to be relied upon).

     

    Fixed place of business, cf. 4. Point, Paragraph 1, Article 3, means a permanent establishment where the activities of an enterprise is wholly or partly carried out.

     

    A building site or construction or installation project constitutes a fixed place of business only if it lasts more than six months.

     

    Notwithstanding Paragraph 1 and 2 a company is not considered having a fixed place of business in Iceland due to activity which is solely intended to prepare, support or run other operations of the company, including the use of facilities solely for the purpose of storage of documents, display or delivery of goods or merchandise or collecting information for the company. The disposal of a company on servers and associated computer equipment for the use of the said activity does not, on its own, form a fixed place of business.

     

    If company or individual which it has close connection with operates more than one establishment in Iceland where integrated activities take place then it shall be assessed as a whole when evaluating whether it’s preparatory or auxiliary activities. A party is considered having close connection to a company under this paragraph if one has control over the other or both are under control of the same parties.

     

    Company is not considered having fixed place of business in Iceland despite it conducts business in Iceland through broker, agent or other independent intermediary, if this intermediaries operate within the boundaries of their normal business. If intermediary which is not independent conducts operations for a company and has authorization to conclude contracts on behalf of the company in Iceland or generally plays the principal role leading to the conclusion of contracts without material modification by the enterprise, then the company is considered having a fixed place of business in Iceland. This, however, does not apply if the operations of the said party is limited to the operations mentioned in paragraph 3 and which would not make this fixed place of business a permanent establishment according to the paragraph despite paid from permanent establishment.

     

    The fact that a company which is a resident of a Contracting State controls or is controlled by a company which is a resident of Iceland, or which carries on business in Iceland, whether through a permanent establishment or otherwise, shall not of itself constitute either company a permanent establishment of the other.

     

    The Ministry shall by way of Regulation lay down more specific provision on the execution of this provision (regulation no. 1165/2016).