Stimpilgjald - hlutaskipting félags

Skattfrjáls ráðstöfun séreignarsparnaðar - fyrstu kaup íbúðarhúsnæðis

Nánar um úrskurð yfirskattanefndar:

 

Kærandi hafði keypt fyrstu íbúð sína á árinu 2017 í félagi með foreldrum sínum þannig að eignarhlutur kæranda við kaupin var 85%, en foreldra hans var 7,5% hvort. Sótti kærandi um heimild til nýtingar séreignasparnaðar vegna fyrstu kaupa til ríkisskattstjóra sem synjaði umsókninni á grundvelli 2. mgr. 2. gr. laga nr. 111/2016, þar sem fram kemur að skilyrði fyrir úttekt séreignarsparnaðar væri að rétthafi hafi aldrei átt íbúð áður og að hann hafi aflað sér íbúðarinnar einn, eða í félagi með öðrum einstakling. Í tilviki kæranda hefðu einstaklingarnir verið þrír um kaupin og væri framangreindu skilyrði því ekki fullnægt.

 

Í úrskurði sínum reifaði yfirskattanefnd að auk framangreinda skilyrða væri skilyrði um 30% lágmarkseignarhald rétthafa að eigninni. Í frumvarpi því er varð að lögunum kom fram að markmið laganna væri að styðja við kaupendur fyrstu íbúðar vegna hækkandi húsnæðisverðs. Í frumvarpinu hafði lágmarkseignarhald rétthafa verið 50%. Í samræmi við nefndarálit og síðar breytingartillögu meirihluta efnahags- og viðskiptanefndar var það hlutfall lækkað í 30% til að stemma stigu við að sambúðaraðilar gætu báðir nýtt sér heimildina þar sem þeir ættu oft eignir í öðrum hlutföllum en 50/50, t.d. 40/60. Auk þess var bætt við greinina málslið sem fól í sér að rétthafi þyrfti að afla sér eignarinnar einn eða í félagi með öðrum einstakling, en enginn rökstuðningur kom fram fyrir þeirri breytingu í nefndarálitinu.

 

Tók yfirskattanefnd fram að með breytingunni hafi falist rýmkun á rétti til úttektar séreignarsparnaðar. Mætti ráða af breytingunum að löggjafinn hafi talið skilyrðin of þröng svo hægt væri að ná fram tilgangi laganna og yrði að hafa hliðsjón af því þegar litið væri til breytingarinnar um fjölda kaupenda að íbúðinni. Var breytingin ekki talin hafa verið ætluð til að þrengja möguleika kaupanda fyrstu íbúðar til ráðstöfunar séreignarsparnaðar síns. Með hliðsjón af framansögðu og að kærandi hafi átt 85% eignarhlut og var að kaupa sína fyrstu eign, taldi yfirskattanefnd að skilyrði 2. mgr. 2. gr. laga 111/2016 væru uppfyllt.

 

Eftirfarandi segir m.a. í niðurstöðukafla úrskurðarins: "Eins og fram er komið er markmiðið með lögum nr. 111/2016 að styðja við kaupendur fyrstu íbúðar vegna hækkandi húsnæðisverðs. Hér að framan er gerð grein fyrir þeirri breytingu sem varð á frumvarpi til laga þessara í meðförum Alþingis og fól í sér rýmkun réttar til úttektar séreignarsparnaðar og ráðstöfunar hans samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laganna með því að áskilið hlutfall eignarhlutar rétthafa í þeirri íbúð sem aflað væri var lækkað úr 50% í 30%. Verður ekki annað séð en að löggjafinn hafi talið að skilyrði, sem frumvarpið tilgreindi, kynnu að vera of þröng til að mæta yfirlýstum tilgangi laganna. Þá breytingu, sem jafnframt var gerð á orðalagi 2. mgr. 2. gr. í meðförum þingsins, þess efnis að rétthafi aflaði sér íbúðarhúsnæðis „annaðhvort einn eða í félagi við annan einstakling“, verður að virða með hliðsjón af þessu. Verður helst ráðið að þessari breytingu hafi verið ætlað að taka af tvímæli um að fleiri en einn einstaklingur (væntanlega helst hjón eða sambúðaraðilar) gætu hver um sig átt sjálfstæðan rétt til úttektar séreignarsparnaðar samkvæmt lögunum vegna sameiginlegra íbúðarkaupa. Ekkert bendir á hinn bóginn til þess að með þessu hafi verið stefnt að því að þrengja möguleika kaupanda fyrstu íbúðar til að ráðstafa séreignarsparnaði sínum frá því sem orðað var í frumvarpstexta, þar á meðal við þær aðstæður sem greinir í máli þessu, svo framarlega sem skilyrði um lágmarkseignarhlut væri uppfyllt. Tekið skal fram að orðalag 1. gr. reglugerðar nr. 555/2017, þar sem er að finna ákvæði um gildissvið og skilgreiningar hugtaka, ber ekki með sér skilyrði af þeim toga sem ríkisskattstjóri telur girða fyrir að umsókn kæranda nái fram að ganga.

 

Fyrir liggur í máli þessu að kærandi var kaupandi að 85% eignarhlut í íbúðarhúsnæði að R á móti samtals 15% hlut foreldra hans. Þá er óumdeilt í málinu að um fyrstu íbúðarkaup kæranda var að ræða. Með vísan til þess sem hér að framan greinir þykir kærandi því hafa uppfyllt skilyrði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 111/2016 og er því fallist á kröfu hans."

 

Í hlekk með fréttinni er að finna úrskurð yfirskattanefndar í heild sinni.